Moje doswiadczenia i mojego męża zwiazane  z byciem rodziną zaprzyjaźnioną są jak najbardziej pozytywne. Dowiedziałam się o takiej możliwości z listy dyskusyjnej Abraham i Sara (ktoś wysłał taką wiadomość). Zadzwoniłam do Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej św. Ludwiki i umówiłam nas na wstępne spotkanie z paniami psycholog. Na kolejnym spotkaniu były testy psychologiczne i po ich sprawdzeniu i wystawieniu opini psychologicznej co trwało dość długo ale wtedy zachaczylismy o czas świąteczno-noworoczny, sprawy przybrały szybki obrót. Poznaliśmy rodzeństwo, dla którego zostaliśmy rodziną zaprzyjaźnioną, były spotkania w placówce, później wyjścia na miasto. W międzyczasie dostaliśmy zgodę na zabieranie dzieci do domu (po uprzednim dostarczeniu zaświadczenia o niekaralności i wywiadzie w nas w domu, odwiedziła nas pani psycholog). Niedługo będzie rok jak dzieci były u nas pierwszy raz w domu. Obecnie bywają u nas raz w miesiącu ale z tym różnie bywa, czasami są dłuższe przerwy. Jest to na pewno sposób, żeby zrobić coś dobrego i dać coś od siebie. Nie zapominajmy jednak, że jest to poważna sprawa wymagająca od nas poświęcenia casu, cierpliwości, zmienienia odrobinę swojego rytmu dnia gdy na weekend pojawia się dziecko, odpowiedzialności.

Pozdrawiam

Groszku, może nie warto zrażać się jednym niepowodzeniem i może warto spróbować skontaktować się z inną placówką, jeśil uważasz, że pomoc dzieciom z DD jest czymś, w co chcesz się zaangażować? Zachęcam i trzymam kciuki!

A może jeszcze inni użytkownicy forum mają doświadczenia z wolontariatem czy "rodzinami zaprzyjaźnionymi"? Co sądzicie o tych inicjatywach? 

Ja chciałam zaprzyjaźnić  się z DD jako rodzina zaprzyjaźniona. Mysłałam dokładnie jak Ty podałaś w swojej wypowiedzi, ze mam czas i warunki zeby moc wspierać DD jako taka rodzina. Zostałam bardzo potraktowana z góry przy rozmowie z prowadzącą siostrą przełozoną takiego DD. Moje dobre chęci zostały podsumowane, ze dzieci nie słuzą do zabawy. Nie mozna dziecka zabrac a potem oddać. Przychodzić i dawac nadzieję a potem isc sobie do domu, bo dzieci zostają ze złamanym sercem i cierpią jeszcze bardziej. Dziecko nie rozumie takiej instytucji jak ciocia i wujek one chca miec rodziców. Teraz mam zamęt w głowie i nie wiem kto ma rację. Jak ktoś ma doswiadczenie pozytywne to poczytam. Ja juz nie bede sie starac skoro tym miałabym dzieciom wyrządzić krzywdę.

Drugim rozwiązaniem jest zostanie wolontariuszem w placówce i pomaganie w jej codziennym funkcjonowaniu (http://www.ddziecka.pl/wolontariat).

Może ktoś z użytkowników forum brał udział w takich inicjatywach?

Standardowo wymagany jest staż 5 lat małżeństwa. Małżeństwo wybiera ośrodek adopcyjny. W różnej kolejności są w ośrodkach realizowane kolejne etapy. Zawsze jest spotkanie z psychologiem (i testy), wizyta w domu, warsztaty. Niestety, stałym elementem jest też oczekiwanie (ok 2 - 3 lat).

Granicy wieku nie ma, chyba że chce się adoptować niemowlaka. zasada jest taka, że różnica wieku pomiędzy rodzicami a dzieckiem nie może być większa, niż 40 lat. Słyszałam, że ośrodki wolą mniejszą różnicę wieku. Poczytaj stronę http://www.adopcja.dpd.pl/ Znajdziesz szczegóły dotyczące m.in. wymaganych dokumentów.

Pozdrawiam :)

Mam pytanie odnośnie tego jak można zacząć starania o adopcję i gdzie się udać, aby te starania zacząć? Czy jest jakaś granica wieku, lub stażu małżeńskiego jeśli chodzi o możliwość podjęcia starań o adopcję?