Do spowiedzi świętokradzkiej dochodzi wtedy, gdy spowiadający się świadomie nie wyzna grzechu ciężkiego (czyli świadomie zatai grzech ciężki) lub świadomie powiększy lub pomniejszy liczbę grzechów śmiertelnych (oczywiście przy założeniu, że jest w stanie przy rachunku sumienia określić w miarę dokładnie tę liczbę). Jeśli jakiś grzech nie został wyznany z powodu niezawinionego zapomnienia, nie mamy do czynienia ze spowiedzią świętokradzką. Jeśli po spowiedzi taki grzech przypomni się, powinien zostać wyznany w następnym sakramencie pokuty. Wyznanie grzechów zasadniczo kończy się wraz z wypowiedzeniem słów:  „Więcej grzechów nie pamiętam…”  Po tych słowach uwaga powinna być ukierunkowana na naukę spowiednika, a potem na słowa rozgrzeszenia. Jeśli coś istotnego przypomina się podczas nauki, to powinno się to – jeśli to możliwe – dodać podczas spowiedzi. Jeśli jednak nie byłoby takiej możliwości albo dopowiedzenie wiązałoby się z koniecznością pokonania dużych trudności (np. silnego skrępowania przed przerwaniem księdzu), to trudno mówić o zatajeniu, bo nie ma intencji zatajenia. W takiej sytuacji należy powiedzieć o sytuacji, która miała miejsce podczas następnej spowiedzi. Pozdrawiam

Podczas ostatniej spowiedzi, wyznałam nadużywanie alkoholu. Spowiednik spytał mnie czy było to jednorazowe czy było tego więcej. Jako że myślałam o ostatnich wydarzeniach powiedziałam że jednorazowo, jednak jeszcze w trakcie spowiedzi przypomniało mi się, że już kiedyś miało to miejsce a się z tego nie spowiadałam i nie poprawiłam się. Czy jest to spowiedź świętokradzka? Czy nie poprawiając się zataiłam grzech? Idąc teraz do spowiedzi muszę mówić coś na ten temat?