Długo zastanawiam się i rozmawiałam z mężem o sytuacji, w której

się znajdujesz.

Sami adoptowaliśmy dwójkę dzieci. Dzięki temu , że pierwsze

i strachem córki by stała się odważną i mocną dziewczynką .

Twój mąż, wg mnie, nie był przygotowany na tak dużą zmianę.

na dziecku.

Zanim adoptowaliśmy naszą córkę też  mieliśmy wiele wątpliwości i mój maż do tej pory

dziewczynka.

Jednocześnie nie ukrywał faktu adopcji i nie wstydził się

tak samo jak z narodzin własnego potomka.

Zastanawialiśmy się z mężem dlaczego niektórzy tak bardzo

musi z takimi lękami także zmierzyć.

Nasza córka jest przykładem, że dziecko w rodzinie rozkwita.

Teraz mąż patrzy na córkę pełen podziwu i zachwytu.

Dzieci są z nami kilkanaście lat ,a potem założą własne

My traktujemy nasze dzieci jako dar , który dostaliśmy od

Boga. Zawsze o tym im mówimy.

Bóg nam i wam dał ten dar i da nam siły i moc, żeby go

rozwijać. Trzeba Mu zawierzyć.

Modlimy się za wasza rodzinę i jednocześnie polecam wam msze

 jest we środę 2012-12-05 17:30 –

20:30) http://www.se.neteasy.pl/index.....p;Itemid=1

na początku chciałbym podziękować Pani za troskę zarówno o dobro Piotrusia, jak i dobro męża oraz Waszego małżeństwa. Jak Pani doskonale czuje i wie (proszę wybaczyć, że piszę o rzeczach oczywistych), dobro Piotrusia jest ściśle zależne od tego, co dzieje się w Waszym związku. Wasz synek bardzo potrzebuje Waszej akceptacji, bliskości i ma prawo do tego, by mieć kochających go i siebie nawzajem rodziców. To jest cel, do osiągnięcia którego, mimo trudności, należy dążyć. Dlatego też odejście nie jest dobrym rozwiązaniem. Jeśli w ogóle miałoby być brane pod uwagę, to tylko i wyłącznie jako środek ostateczny, jako mniejsze zło w sytuacji, w której mąż stwarzałby poważne i bezpośrednie niebezpieczeństwo fizyczne lub duchowe dla dziecka albo Pani i zostałyby wyczerpane wszystkie inne środki obrony. Ale nie jest także dobrym rozwiązaniem czekanie „aż mąż Panią psychicznie wykończy”. Co zatem robić?

Zanim spróbuję cokolwiek zasugerować, postaram się w kilku słowach napisać jak rozumiem sytuację, w której Pani się znajduje. Wczytując się w to, co zostało napisane wydaje się, że podstawowym problemem jest brak akceptacji przez męża swojej niepłodności. To z tego braku akceptacji zdają się wynikać brak akceptacji dla Piotrusia i ucieczka w alkohol. W pierwszym rzędzie istnieje zatem potrzeba, by mąż podjął wysiłek zmiany swojego nastawienia do samego siebie. Najlepiej byłoby, gdyby odważył się na konsultację psychologiczną i rozpoczął dłuższą współpracę z psychologiem. Nie jest wykluczone, że pomocna byłaby także terapia małżeńska, wspólna dla Państwa. Podstawowym warunkiem jednak, by terapię indywidualną lub małżeńską podjąć jest zgoda na nią męża. A to, jak rozumiem, nie jest w tej chwili oczywiste. Jeśli zatem mąż nie zgadza się na razie na wizytę u psychologa, bardzo wskazane byłoby, aby Pani sama korzystała ze specjalistycznego wsparcia. Z jednej strony pomogłoby ono w rozeznaniu jak rozmawiać i postępować z mężem, z drugiej jak najlepiej chronić Piotrusia. Sugerowałbym konkretnie zwrócenie się najpierw do ośrodka adopcyjnego, w którym Państwo przygotowywaliście się do adopcji. Jeśli to nie byłoby z jakichś względów możliwe można zwrócić się z prośbą o pomoc do każdego innego ośrodka adopcyjnego. Jeśli w jakikolwiek sposób mogliby być pomocni specjaliści Diecezjalnego Ośrodka Adopcyjnego oraz Diecezjalnego Centrum Służbie Rodzinie i Życiu w Sosnowcu, w którym od września tego roku pracuję, proszę o kontakt telefoniczny albo mailowy. Informacje i dane kontaktowe znajdują się tutaj:

http://www.rodzina.sosnowiec.p.....adopcyjny/

http://www.rodzina.sosnowiec.p.....e-i-zyciu/

Pamiętam w modlitwie. Pozdrawiam.

proszę o modlitwe i odpowiedź