Zawarcie związku cywilnego samo w sobie nie jest w sposób automatyczny przeszkodą do "otrzymania sakramentów", czyli – rozumiem, że o to chodzi w pytaniu – uzyskania rozgrzeszenia w spowiedzi sakramentalnej i przystępowania do Komunii św. Rozgrzeszenia nie może otrzymać ktoś, kto nie chce się nawrócić i nie jest gotowy na zerwanie ze złem. Taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby np. dwie osoby nie będące małżeństwem sakramentalnym żyły ze sobą na sposób małżeński i nie chciały tego zmienić. W opisanej przez Pana sprawie znajoma nie żyje jednak na sposób małżeński z owym panem. Jeśli zawarcie związku cywilnego nie doprowadziłoby do faktycznej zmiany sposobu funkcjonowania w relacji, to biorąc pod uwagę szóste przykazanie nie byłoby przeszkód uniemożliwiających uzyskanie rozgrzeszenia.

Myślę jednak, że sprawa jest bardziej złożona i wątpliwości związane z ewentualnym ślubem cywilnym od strony moralnej są zasadne. Po pierwsze, zawarcie takiego związku prowadziłoby do powstania szeregu zobowiązań na płaszczyźnie cywilno-prawnej i życiowej. Sądzę, że nie byłoby to bez znaczenia dla sposobu przeżywania relacji i powstawania więzi przekraczającej granice właściwe relacjom znajomy-znajoma czy nawet przyjaciel-przyjaciółka. Po drugie, w opisanej przez Pana sprawie – jeśli dobrze zrozumiałem – mężczyzna choć jest cywilnie rozwiedziony, pozostaje związany małżeństwem z perspektywy kościelno-prawnej. Faktycznie ma więc prawowitą żonę i formalne wejście w związek z kimś (nawet jeśli tylko na poziomie cywilnym) tworzyłoby sytuację pewnej dwuznaczności (jestem żonaty i nie żyję z moją żoną, ale wiążę się na sposób quasi małżeński z kimś innym). Wierność sakramentalnemu małżonkowi wymaga unikania postaw niejednoznacznych. Po trzecie wreszcie, ślub jest aktem publicznym i po nim dwie osoby, które go zawarły są odbierane przez społeczność jako połączone małżeńskim związkiem cywilnym. Częścią społeczności jest również wspólnota parafialna Pana znajomej. Można wyobrazić sobie sytuację, w której znajoma przystępuje do Komunii św. i jednocześnie w kościele znajdują się osoby, które wiedzą, że (dopiero co) zawarła związek cywilny. To mogłoby rodzić pewne niejasności, a nawet stać się powodem zgorszenia. Trudno przecież każdemu, kto miałby jakieś wątpliwości wyjaśniać, jaki jest stan faktyczny.

Wątpliwości znajomej nie są zatem w mojej ocenie pozbawione racji. Wydaje się też, że jeśli Pana znajoma widziałaby potrzebę uregulowania pewnych konkretnych spraw życiowych w odniesieniu do swojego znajomego (np. upoważnienie do przekazywania informacji o stanie zdrowia w razie pobytu w szpitalu czy sprawy spadkowe) istnieją inne niż zawarcie związku cywilnego narzędzia prawne, by móc to zrobić. Pozdrawiam.  

Nie jetem wierzący, próbuję znaleźć odpowiedzi dla znajomej mi wierzącej starszej osoby.

Pani
jest wierząca, od kilku lat wdowa. Od pewnego czasu zbliżyli się z
panem, chyba rozwodnikiem. Mieszkają osobno, nie łączy ich współżycie
seksualne, opiekują się sobą wzajemnie i spędzają razem czas, nie
planują tego pogłębiać. Pan zaproponował wzięcie ślubu cywilnego, co
ułatwiłoby np. sprawy typu szpital i powiadomienie, odwiedzanie,
informowanie i decydowanie w pewnych sprawach, sprawy spadkowe, i różne
inne sprawy cywilno-administracyjne które przysługują tylko małżonkom.
Pani jest temu przeciwna, gdyż twierdzi że ślub cywilny przeszkodziłby
jej w dostępie do sakramentów.
Czy tak jest rzeczywiście? Czy ślub
cywilny wdowy zabrania jej otrzymania sakramentów? Czy to że pan jest po rozwodzie, jest przeszkodą?  Gdzie mogę znaleźć
lub zapytać o potwierdzeni/zaprzeczenie temu?
Czy jest to kwestia białego małżeństwa?

Będę zobowiązany za odpowiedź lub podpowiedź.

Pozdrawiam,

Miłosz