Chciałabym zapytać
księdza o używanie prezerwatyw w związku małżeńskim. Opiszę z czym się zmagamy.

Jesteśmy
małżeństwem od prawie 13 lat. O dziecko staraliśmy się 6 lat.
Udało się dzieki wstawiennictwu św. Jana Pawła II. Niestety ciąża
przebiegała źle. W 2 miesiącu ciąży doszło do niepowściągliwych
wymiotów. Trafiłam do szpitala. Efektem tego było to, że schudłam
w ciągu miesiąca 22 kg, nie byłam w stanie prawie nic jeść i
pić. Podawane leki nie działały, podawano mi codziennie kroplówki
z powodu odwodnienia przez wymioty(wymioty nawet do 24 razy
dziennie). Życie dziecka i moje było zagrożone. Groziło
poronienie a lekarze mówili, że jeśli nawet urodzę, to dziecko
będzie niepełnosprawne. W momencie krytycznym pani doktor
stwierdziła, że mąż będzie musiał podjąć decyzję kogo
ratować: mnie czy dziecko. Niepowściągliwe wymioty były na tyle
intensywne, że doszło do zmian neurologicznych: niealkoholowej
Encefalopatii Wernickiego( zmiany w mózgu, oczopląs, zaburzenia
równowagi, wycieńczenie) Musiałam cały czas leżeć, ponieważ
nie byłam w stanie nawet siedzieć samodzielnie. Po wprowadzeniu
diety bezglutenowej i ok. 3 miesiąca ciąży wymioty zmniejszyły
się do 1-2 dziennie. Lekarze na szczęście zrezygnowali z zamiaru
wprowadzenia dożywiania pozajelitowego. Nabierałam powoli sił na
chodzenie przy pomocy chodzika i asekuracji innych osób. Wypisano
mnie ze szpitala,jednak musiałam być cały czas pod ścisłą
opieką rodziny( musiałam cały czas leżeć) i lekarzy. Jeszcze
kilka razy musiałam być w szpitalu,ale dzięki Bogu i
wstawiennictwu Ojca Pio dziecko rozwijało się prawidłowo. Modlitwy
całej rodziny a nawet obcych osób działały cuda. Urodziłam
zdrowego syna przez cesarskie cięcie. Po porodzie wymioty ustały,
jednak nie byłam w stanie samodzielnie opiekować się synem,
ponieważ przez pewien czas ja też wymagałam dalszej opieki. Teraz,
po 7 latach od porodu, jestem „zdrowa”. Pozostały nieodwracalne
zmiany w mózgu, mikroskopijny oczopląs, delikatne zaburzenia
równowagi-jednak funkcjonuję samodzielnie, zajmuję się domem i
synem.

Z mężem bardzo
chcielibyśmy mieć więcej dzieci, jednak neurolog i ginekolodzy
odradzają kolejną ciążę. Nie wiedzą jak kolejna ciąża mogłaby
przebiegać, ale z bardzo dużym prawdopodobieństwem byłoby jeszcze
gorzej, co grozi śmiercią dziecka i moją. Jest nam bardzo ciężko.
Cieszymy się tym,że mamy, dzięki łasce Boga, zdrowego syna i że
obydwoje żyjemy.

Mamy jednak problem
ze współżyciem. Kochamy się i chcielibyśmy również w ten
sposób okazywać sobie miłość, jednak ja nie potrafię współżyć.
Wiem czym grozi kolejna ciąża i przyznam, że bardzo się tego
boję,bo nie wyobrażam sobie stracić dziecka, dlatego stosujemy
prezerwatywy i stosunek przerywany. Mi daje to większy komfort
psychiczny i mogę się otworzyć na męża, ale antykoncepcja
powoduje, że nie możemy przystępować do komunii świętej.
Obecność Boga w moim życiu jest ważniejsza więc powstrzymujemy
się od współżycia jak to tylko możliwe. Mąż stara się to
rozumieć, szanować i wspierać, jednak widzę, że jest coraz
gorzej przez ciągłe odmowy z mojej strony. Powstają między nami
napięcia, nieporozumienia i pretensje, bo się kochamy a praktycznie
nie współżyjemy. Staramy się okazywać sobie miłość też na
inne sposoby, ale zaczyna to nie wystarczać. Nie wiem co robić bo
chcę współżyć z mężem,ale komunia święta jest dla mnie
ważniejsza. Z drugiej strony boję się o nasz związek. Wiem, że
stosowana antykoncepcja nie jest w 100% pewna, dlatego zawierzyłam
możliwość poczęcia kolejnego dziecka Bogu. Duchowo adoptowałam 3
dzieci i modlę się o moje uzdrowienie. Myślałam też o stosowaniu
NPR a dokładnie o modelu Creightona. Jednak w moim przypadku może
być trudne określenie dni niepłodnych z powodu problemów
zdrowotnych i tego, że mąż się o mnie po prostu boi. Kieruje nami
strach pomimo miłości i ogromnej chęci posiadania dzieci.

Zastanawiam się
czy współżycie w prezerwatywie i stosunek przerywany przy
powikłaniach ciążowych i w naszym przypadku to grzech? A jeśli
tak to ciężki czy lekki? Proszę o odpowiedź i poradę.

https://teologkatolicki.blogspot.com/2019/02/czy-nieskromny-ubior-jest-grzeszny.html

Zwracam się z prośbą o rozeznanie mojego problemu duchowego.

Jestem osobą wierzącą, w moim życiu nastąpiło nawrócenie,
jestem duchowo szczęśliwą osobą, czuje obecność Boga w moim życiu. Była spowiedź
z grzechów obejmujących całe życie, jest co- miesięczna spowiedź, czasami nawet
częściej, bo widzę swoje grzechy i nie czuje się godna by przyjmować Pana
Jezusa do serca, jest codzienna modlitwa w moim domu z mężem, dziećmi, jest
różaniec, jest praktykowane nabożeństwo 5 sobót miesiąca ku niepokalanemu sercu
Maryi. Jest eucharystia itp. osobiście przygotowuje się do 33 dniowych oddania się
Maryi.  Jest to dla mnie bardzo ważne. W miarę
rozwoju mojej wiary zaczęłam więcej sobie uświadamiać i widzieć więcej w sferze
wiary. Mój problem dotyczy problemu małżonków związanych z antykoncepcją. Znam,
czytałam , interesowałam się stanowiskiem kościoła odnośnie antykoncepcji.
Pytałam księdza na spowiedzi, czy antykoncepcja  ( prezerwatywa ) w tej postaci bo tylko o
takiej mowa  jest grzechem ciężkim. Odpowiedział
– dobrze jest z tego się wyspowiadać a ja ,, utknęłam’’ i mam ogromne dylematy
i walkę z sama sobą i wiara. Po krótce, mamy z mężem 2 dzieci, ponad 10 letni staż
małżeństwa, bardzo się kochamy, nie czuje by nas taka antykoncepcja nie zbliżała
i nie łączyła- bo jesteśmy dla siebie . Wzrastamy razem w małżeństwie, piękne
razem mamy życie, dogadujemy się, rozumiemy, kochamy.  Problem mam duchowy w tej kwestii, polegający na
tym, iż  wiem ze to grzech i pojawia się problem
co z komunią święta...msza i łaski płynące z eucharystii są dla mnie bardzo ważne,
chce uczestniczyć w pełni w mszy sw, dla mnie msza św bez pełnego uczestnictwa
i przejęcia Pana Jezusa nie jest msza,czuje niedosyt i brakuje mi czegoś... ale
przez grzech antykoncepcji nie czuje się godna Go przyjmować bo wiem, ze to
grzech. I tu moja walka, dylematy, pragnę komunii , pragnę uczestniczyć w mszy
i nie wiem czy mogę przystępować do komunii, grzech ten wyspowiadam, ale tez myślę,
ze mowie o nim w każdej spowiedzi a i tak wiem ze ten grzech popełnię. Wynika to
z tego,ze mamy już dzieci, nie chcemy więcej ze względu na wiek a i problemy
zdrowotne moje. Wiele przeszłam z druga ciąża i gdyby była kolejną to wiem, ze będzie
znowu choroba, która sprawi,ze ciąże będę musiała przeleżeć w szpitalu na
leczeniu i monitorowaniu  stanu dziecka. Wiem,ze
to nie jest wytłumaczenie , nie usprawiedliwiam się .I tak po krótce stoję na krawędzi,
wiem ze grzeszę, z drugiej strony chce i kocham Boga i nie umiem przyjść ot tak
na msze bez komunii.  Być może źle
rozumuje moja wiarę? Skoro świadomie krzywdzę Boga to jak mówić o miłości do
niego. Mam tych dylematów ogrom. Wiara jest dla mnie bardzo ważna. Udało mi się
nią ,, zarazić ‘’ rodzinę, jest codzienna wspólna modlitwa, która nas łączy.  Dalej chce wzrastać w wierze, pragne więcej poznawać
jej i smakować.  Może mi ksiądz doradzi ,
czy mogę przestępować do komunii gdy czuje taka silna potrzebę ale sa te
wyrzuty... Bóg zapłać za dobre słowo.