Trafia do mnie, może i dla Was będzie czymś pomocnym. W tym 28 dniowym dzienniku odnalazłam swoje myśli, te niewypowiedziane, których się obawiałam... Czasem właśnie warto by ktoś inny je wypowiedział na głos by i dla nas stanowiło to ulge. I co najważniejsze to słowa kogoś, kto też się zmaga z niepłodnością, a nie wymyślone. 

Czytając Pani list, miałam poczucie, że z ogromną siłą i
determinacją, pomimo kolejnych rozczarowań, prze Pani do realizacji swojego
celu. Dzięki temu udało się Pani pokonać wiele trudności.
Ta siła pewnie jeszcze nie raz się Pani przyda.

Kryzys pojawił się wtedy, gdy przeszkoda na Pani drodze nie leży na
zewnątrz, poza małżeństwem, lecz wynika z decyzji męża. Trudno Pani
zaakceptować fakt, że mąż może chcieć czego innego niż Pani.

Sama Pani zauważyła, że nie ma sensu zmuszać męża do
podjęcia decyzji o adopcji. Dobrze, jeśli będzie to wolna decyzja Was obojga. Tymczasem
czytając Pani list mam wrażenie, że rozpoczęliście z mężem swego rodzaju grę.
Targujecie się próbując coś ugrać dla siebie. Może zamiast błagania,
namawiania, stawiania warunków, warto usiąść razem i porozmawiać o swoich
pragnieniach. Tak jak to było na początku Waszego małżeństwa. Mieliście wtedy
wspólną wizję przyszłości. Dzięki niej udało Wam się pokonać wiele trudności.
Może nadszedł czas by zrewidować tamtą wizję i stworzyć nową. Ważne, żeby była
wspólna.

Być może warto zadać sobie pytanie: co jeśli nie będziemy
mieli dzieci? Jak wtedy będzie wyglądało nasze życie i małżeństwo? Odpowiadając
sobie razem na te pytania będziecie mieli szansę zobaczyć, jakie macie
pragnienia, na czym Wam zależy, kim dla siebie jesteście. Taki powrót do
zasadniczych pytań może Wam pomóc lepiej zrozumieć, dlaczego w tej konkretnej
sytuacji dochodzi między Wami do konfliktu. Czasem warto wyjść pozna konkretną
sytuację, by zobaczyć problem szerzej. Dzięki temu jest szansa na wypracowanie
twórczego rozwiązania.

Chciałabym jeszcze nawiązać do wyrażonego przez Panią
przekonania, że skoro nie może Pani przekonać męża, to widać jest Pani beznadziejną
żoną. Zastanowiło mnie to i pomyślałam, że warto, żeby Pani też spróbowała się
nad tym zastanowić. Czy to znaczy, że dobra żona to taka, której mąż zawsze
ulega? Czemu miałoby tak być? Czy to, że mąż nie realizuje Pani pragnień
oznacza, że jest Pani złą żoną? Jeśli tak Pani myśli, to dodatkowo się Pani
rani. To że ktoś bliski nie realizuje wszystkich naszych pragnień, nie musi
oznaczać, że nas odrzuca. W tej sytuacji mąż odrzuca możliwość adopcji dzieci,
a nie Panią. Różnica jest zasadnicza.

Proszę spróbować zastanowić się nad tymi dwoma sprawami:
sensem podejmowanych działań i nad poczuciem odrzucenia. Mam nadzieję, że
pozwoli to Pani zobaczyć sytuację w nowym świetle i znaleźć rozwiązania, które
pozwolą zjednoczyć Pani małżeństwo i przywrócić radość.

Jeśli ma Pani dalsze pytania, to proszę pisać.

Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia.

Twoja sytuacja jest bardzo trudna i niewątpliwie potrzebujesz profesjonalnego wsparcia.

Tak się jednak nieszczęśliwie złożyło, że Pani Psycholog jest obecnie na urlopie i nie jest w stanie odpowiedzieć na Twój post. Na odpowiedź możemy liczyć dopiero po 25 sierpnia.

Ze swojej strony mogę tylko zapewnić o modlitwie

Pozdrawiam bardzo ciepło

Magdalena

Pisze Pani w swoim liście, że obawia się niekorzystnego
wpływu swoich emocji związanych z żałobą, na zdrowie dziecka, które Pani nosi.
Wspomina Pani o pomyśle, by przeżyć żałobę po urodzeniu dziecka. Podejmuje Pani
próby odsuwania od siebie trudnych emocji. Z Pani opisu wynika, że emocje
związane z żałobą i tak wybuchają i wracają w najmniej oczekiwanych
okolicznościach. W tym kontekście warto się zastanowić, czy Pani próby „nie doświadczania
emocji” są skuteczne i czy jest to jedyny sposób radzenia sobie z tą sytuacją.

Kiedy zaleca się ciężarnym, by unikały stresu oznacza to,
żeby w miarę możliwości nie wchodziły w sytuacje, które narażą je na
doświadczanie napięcia, oraz by starały się skutecznie radzić sobie z
napięciem, którego i tak doświadczą. W Pani sytuacji nie można oczekiwać, że
uniknie Pani emocji związanych z żałobą. Można powiedzieć, że i Pani i dziecku
zdarzyła się trudna sytuacja, z którą musicie sobie jak najlepiej poradzić. W
tej sytuacji warto zastanawiać się raczej nad sposobami radzenia sobie z
emocjami, niż nad sposobami uniknięcia emocji, które już przecież są.

Postaram się pokazać Pani, że wszystko, czego teraz Pani
doświadcza jest zupełnie naturalne. W swoim liście opisuje Pani szok i
zaprzeczanie, które zwykle towarzyszą nam na początkowym etapie żałoby. Pisze
Pani też o smutku, żalu i płaczu. Są to emocje i reakcje naturalne dla żałoby i
warto pozwolić sobie je przeżyć. Sama Pani zaobserwowała, że niezależnie od
swoich chęci, wybucha Pani płaczem. Dynamika emocji ma to do siebie, że im
bardziej staramy się jakąś emocję stłumić, czy wyprzeć, tym bardziej możemy się
spodziewać, że znajdzie ona jakiś sposób na ujawnienie się. Czym bardziej Pani
tłumi płacz, tym silniej może on potem wybuchać. Być może lepszą strategią byłoby
pozwolenie sobie na przeżywanie smutki i żalu oraz płacz, wtedy gdy się
pojawiają. Być może doświadczałaby ich Pani wtedy mniej intensywnie i rzadziej
wiązałyby się z wybuchami.

Często oprócz zaprzeczania, smutku i żalu, żałobie
towarzyszy gniew i pojawiające się pytania bez odpowiedzi („dlaczego ja?,
dlaczego teraz?” Itp.). Mogą się pojawiać próby targowania się z Bogiem, czy z
losem („jeśli zrobię coś, to sytuacja się odmieni” itp.). Nie wszystkich tych
emocji musimy zawsze doświadczać. Warto jednak być świadomym, że takie emocje i
myśli mogą towarzyszyć żałobie. Możemy wtedy potraktować je jako coś normalnego
i pozwolić sobie na przeżycie ich bez dodatkowego napięcia i lęku, że dzieje
się z nami coś dziwnego i szkodliwego.

Żałoba zwykle trwa kilka miesięcy, w ciągu których emocje będą
miały różne nasilenie. Ostatecznie, przychodzi czas, kiedy jesteśmy pogodzeni
ze stratą. Ale na to potrzeba czasu i pozwolenia sobie na przejście przez to
wszystko, czego teraz Pani doświadcza.

Stoi Pani też przed decyzją o uczestnictwie w pogrzebie
babci. Warto przypomnieć sobie, jak wcześniej reagowała Pani w podobnych
sytuacjach. Można też wziąć pod uwagę sposób reagowania Pani rodziny, zastanowić
się, czy zwykle pogrzebom towarzyszą bardzo silne emocje, z którymi będzie Pani
sobie trudno poradzić. Sama Pani musi ocenić, na ile będzie to traumatyczne
przeżycie. Jeśli chodzi o sam proces przeżywania żałoby, to uczestnictwo w
pogrzebie zwykle pomaga pogodzić się ze stratą.

Kończąc, chciałabym podkreślić, że w tej i innych podobnych
sytuacjach, warto wziąć pod uwagę to, że czasem walka z własnymi emocjami rodzi
większe napięcie, niż samo przeżycie tych emocji.

Mam nadzieję, że moja odpowiedź pomoże Pani poradzić sobie w
tej trudnej sytuacji. Gdyby miała Pani dalsze wątpliwości lub pytania, postaram
się na nie odpowiedzieć.

Pozdrawiam serdecznie.

Chciałabymm zapytać, jak przeżywać żałobę będąc w ciąży (zagrożonej)? Zmarła moja babcia, która była mi bardzo bliska, a obecnie jestem w 29 tygodniu ciąży. Nie chcę zaszkodzić synkowi moimi emocjami i przeżyciami. Mam wrażenie, że śmierć babci jeszcze do mnie nie dotarła, czuję się tak, jakbym była w szoku. Staram się, na ile to możliwe, unikać szlochania, żeby nie spowodować skurczy i jakoś tak "delikatnie" płakać, jak mi smutno, ale nie zawsze się to udaje. Próbuję sobie wmówić, że żałobę przeżyję po porodzie. Odwracam swoją uwagę od tej sytuacjii, czasem nawet żartuję z mężem, ale i tak w najmniej spodziewanym momencie po prostu płaczę, smutek i tak gdzieś mi tam towarzzyszy, nawet, jak się śmieję. Nie wiem czy taka taktyka jest dobra, co robić, żeby nie wywołać przedwczesnego porodu ani też jakiś problemów u dziecka? Zastanawiam się, czy uczestnictwo w pogrzebie jest dobrym pomysłem w tej sytuacji. Chociaż nie wiem, czy zdołam się powstrzymać... babcia mnie też wychowywała, kiedy mama była w pracy, razem mieszkaliśmy, dużo Jej zawdzięczam, również będąc mężatką i mam wiele wspomnień z nią związanych. Przypuszczam, że takie moje "oszukiwanie się" i tak nic nie da, i nawet jak nie pójdę na pogrzeb, to w końcu wybuchnę. Matwię się o maleństwo.

Z poważaniem

Magdalena

Pani list dotyka bardzo ważnego i delikatnego tematu, jakim jest
seksualność.

Sama Pani dostrzega, jak bardzo wrażliwa jest to sfera.
Wiele innych życiowych problemów może powodować trudności w funkcjonowaniu
seksualnym (np. jak słusznie Pani zauważa – stres). Z drugiej strony, problemy
w tej sferze przekładają się często na problemy w relacji z partnerem (np. frustrację,
której Pani doświadcza). Dlatego warto zadbać, aby pojawiające się trudności
rozwiązywać. Jeżeli problem trwa od wielu miesięcy i narasta, to możemy
spodziewać się, że nie rozwiąże się sam, ani nie rozwiążemy go stosując
dotychczasowe sposoby radzenia sobie. Warto zastanowić się nad zmianą podejścia
do tematu.

Pani sugestia poszukania pomocy u specjalisty jest jednym z
lepszych rozwiązań, jeśli doświadczają Państwo trudności w samodzielnym
zmaganiu się z problemem. W tym miejscu jednak motywacja męża do podjęcia
leczenia jest niezbędna. Jego niechęć do skorzystania z pomocy specjalisty może
wynikać z różnych czynników. Bardzo często po prostu wstydzimy się mówić o
problemach w sferze seksualnej. Dla wielu osób, szczególnie mężczyzn, kłopoty w
tej dziedzinie powodują obniżenie poczucia własnej wartości i cierpienie
psychiczne. Niektórym łatwiej jest w związku z tym uciec od problemu, niż z nim
konfrontować. Przytaczam te przykładowe motywy unikania wizyty u specjalisty,
aby mogła Pani spróbować popatrzeć na nie z perspektywy męża, lepiej go
zrozumieć, co może pomóc Pani dać mu wsparcie w tej, trudnej dla niego,
sytuacji.

Na podstawie Pani opisu nie można stwierdzić jednoznacznie
skąd wynika problem męża.  Jeśli idąc za
Pani przypuszczeniem, założymy, że źródło trudności jest psychiczne, można
spróbować zastosować dwie strategie: poprawy komunikacji między Wami oraz
redukcji stresu.

W Państwa sytuacji ważne jest, by ze sobą rozmawiać o
problemie. Nie tylko o sposobach rozwiązania go, lecz przede wszystkim o tym,
jakie budzi w Was emocje. Warto dzielić się tym, czego doświadczacie w trakcie
zbliżenia seksualnego, byście mogli lepiej rozumieć swoje reakcje. Poruszony
przez Panią przykład interpretacji przez męża Pani zachowań w trakcie współżycia
jest jednym z takich tematów, którego omówienie może przynieść dobre efekty.

Ważne może być również zadbanie o warunki zewnętrzne, które
mogą ułatwiać lub utrudniać współżycie. Sama Pani zauważa, że zwiana
okoliczności zewnętrznych poprawia sytuację. Być może na co dzień mogą Państwo również
postarać się o stworzenie atmosfery relaksu i swobody (może to wymagać wysiłku
od Was obojga). Warto też zadbać o zredukowanie poziomu stresu w innych sferach
życia.

Jeżeli szczera rozmowa (niejedna), wzajemna wrażliwość na
swoje potrzeby oraz redukcja stresu, nie przyniosą rezultatu warto powrócić do
tematu zwrócenia się o pomoc do specjalisty. Sfera seksualna jest bardzo ważna
dla budowania relacji małżeńskiej, dlatego pozostawianie tego rodzaju problemu
bez rozwiązania może rodzić dalsze problemy.

Mam nadzieję, że ta odpowiedź pomoże Państwu w radzeniu
sobie z problemem. W razie potrzeby zachęcam do dalszych pytań.

Pozdrawiam.

Trafiłam na to forum, szukając odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie.

Mój mąż ma baaaardzo opóźniony wytrysk, co oznacza, że przeważnie w ogóle go nie ma :( Wiem, że z punktu widzenia biologii wszystko jest w porządku, bo na przykład na wyjazdach, gdy jesteśmy wypoczęci i spokojni, ten problem znika, natomiast w domu, gdy tak na co dzień żyjemy w stresie, byle drobnostka wystarczy, by mąż się rozproszył i wtedy z wytrysku nici... Dodatkowym problemem-nieproblemem jest to, że on ogromnie się przejmuje tym, by nie sprawiać mi bólu, żebym jak najlepiej przeżywała doświadczenie współżycia i nawet jakieś głośniejsze westchnienie czy mój jęk jakby blokuje go i nie pozwala mu dojść do końca. Efekt jest taki, że nawet nie umiemy określić, czy jesteśmy płodni, czy nie, bo nie mamy możliwości przekonać się o tym. Pocieszam się tym, że jesteśmy względnie młodzi (przed 30-tką) i dopiero 1, 5 roku żyjemy w małżeństwie, ale nie chcę łudzić się, że "to" samo minie, skoro do tej pory jakoś nie minęło, a wręcz wydaje mi się, że jest gorzej. Im dłużej czekam, tym bardziej sfrustrowana jestem, ponieważ czuję, że współżycie nie jest pełne, a mogłoby być i powinno być. Zaczyna brakować mi cierpliwości i nie umiem udawać, że wszystko jest w porządku.

Niestety, nie udaje mi się przekonać męża do wizyty u psychologa czy seksuologa.

Kończąc swój list, pyta Pani, jak rozmawiać z mężem. Myślę, że odpowiedź na to pytanie jest kluczowa w tej trudnej sytuacji, w jakiej się Państwo znajdują. Czytając Pani list odnoszę wrażenie, że to właśnie problemy w komunikacji i brak otwartości w relacji mogą być przyczyną kłopotów. Zwykle trudno samemu poradzić sobie z problemem, który narasta od wielu lat. Dlatego serdecznie polecam wizytę u terapeuty rodzinnego. Dzięki terapii łatwiej będzie Państwu odbudować relacje, nauczyć się otwartości, nauczyć się, jak ze sobą rozmawiać.

Nie da się ukryć, że podjęcie terapii wymaga zaangażowania i Pani i męża. Jest niezwykle ważnym, by decyzje w rodzinie podejmowane były wspólnie. Być może właśnie Państwa decyzja o adopcji jest przykładem takiej decyzji, która faktycznie, nie została podjęta przez Pani męża. Konsekwencją tego może być jego obecna trudność w odnalezieniu się w tej sytuacji. Fakt, że to mąż otwarcie wyraża złość i wycofuje się z relacji nie oznacza jednak, że to jego problem będzie jedynym przedmiotem terapii. W terapii rodzin cały system rodzinny i wzajemne oddziaływania na siebie człoków rodziny są głównym punktem zainteresowania. Dlatego zmiany wynikające z pracy terapeutycznej mogą dotyczyć każdego z Was. Być może świadomość takiego charakteru proponowanej terapii pomoże mężowi w podjęciu decyzji.

Pani intuicja, że warto szybko zadziałać, żeby poprawić relacje w rodzinie, jest bardzo słuszna. Im dłużej trwa proces burzenia relacji, tym trudniej potem ją odbudować. Bardzo ważnym aspektem tej sytuacji jest dobro synka, za którego wzięli Państwo wspólnie odpowiedzialność.

Gdyby potrzebowali Państwo pomocy w znalezieniu terapeuty, postaram się pomóc w miarę swoich możliwości i pokierować do doświadczonych specjalistów.

Życzę powodzenia. Mam nadzieję, że uda się Państwu odnaleźć szczęście.

Pozdrawiam.

Aleksandra Siódmak

Jestem „nowa”.  Bardzo

się cieszę, że trafiłam na waszą stronę. Oboje z mężem borykamy się z problemem.

Cieszę się, że mam taką stronę też z tego powodu, że jesteśmy wierzący a aspekt

religijny w takim podejściu jest dla nas bardzo ważny.

I my również :) Witamy serdecznie!

 zapisać się do grupy wsparcia i

posłuchać jak sobie z tym radzić. Niestety szukałam w necie ale nie doszukałam

się miejsca takich spotkań.

Pani psycholog "sprzedała" mi to pytanie, więc gościnnie odpowiadam tym razem ja.

Nie wiem nic na temat stricte grup wsparcia. Słyszałam o istnieniu  takiej grupy w Warszawie (ale to chyba nieaktualna informacja). W Krakowie nic takiego nie ma, obawiam się, że we Wrocławiu też może być ciężko.

Natomiast na pewno bardzo dobrą grupą wsparcia (choć nie do końca w tym sensie, o jakim myślał lekarz) są funkcjonujące Duszpasterstwa Małżeństw Niepłodnych - w Krakowie, Siemianowicach Śl. Jest tam czas nie tylko na modlitwę, ale i wzajemne poznanie się, odczucie mocy wspólnoty i uzyskanie wsparcia właśnie.  Zapraszamy też na rekolekcje: http://abrahamisara.pl/wydarze.....st-milosc/

Kiedyś ktoś rozmawiał ze mną o powstaniu takiego Duszpasterstwa we Wrocławiu - może w międzyczasie zaistniało? Proszę nam napisać, jeśli cokolwiek więcej będzie Pani wiedzieć.

Pozdrawiam serdecznie

Jestem „nowa”.  Bardzo
się cieszę, że trafiłam na waszą stronę. Oboje z mężem borykamy się z problemem.
Cieszę się, że mam taką stronę też z tego powodu, że jesteśmy wierzący a aspekt
religijny w takim podejściu jest dla nas bardzo ważny. Pozostałe strony, które
przeglądałam to owszem też porady ale nie było w nich tego czegoś.

Właściwie nie wiem od czego zacząć.

Jestem z Wrocławia. Po ostatniej wizycie u kolejnego lekarza
(nie ukrywam, że przyjęliśmy z mężem, że najlepiej zasięgnąć porady kilku
specjalistów a nie opierać się na diagnozie jednego) jak przedstawiałam w
szczegółach o co z nami chodzi, po zakończeniu moich opowieści jako jedyny
lekarz zasugerował, że sposób w jaki opowiadam o chęci posiadania dziecka może
też stanowić problem. Oczywiście nie wiedziałam o co mu chodzi. Więc wyjaśnił,
że moje myślenie i ta ogromna chęć mogło spowodować blokadę. Powiedział, że
powinnam albo porozmawiać ze specjalistą albo zapisać się do grupy wsparcia i
posłuchać jak sobie z tym radzić. Niestety szukałam w necie ale nie doszukałam
się miejsca takich spotkań. Stąd moje pytanie do Pani. Może ma Pani wiedzę
dokąd możemy się zgłosić?

W sobotę wybieramy się na spotkanie organizowane przez
Fundację Evangelium Vitae Siostry Boromeuszki, żeby zapoznać się z metodą  leczeniem Naprotechnologii i zamierzam zapytać
czy z ich strony coś jest organizowane ale skoro mam możliwość to pytam Pani.

Dziękuję za pomoc.

Dorota