Kiedyś ciągle miałam potrzebę mówienia o niepłodności, przetrawiania tego tematu – pisanie bardzo mi pomagało: układałam wpis w głowie, powstawała jedna wersja, potem druga, po kilku dniach wracałam i czytałam po raz kolejny przed opublikowaniem. Czułam się, jakbym opowiedziała daną historię komuś co najmniej trzy razy! Teraz już tego nie potrzebuję.

***

Usłyszałam od kogoś, że mam naprawdę szczęście, że mój mąż tak ze mną współpracuje w leczeniu i diecie, bo nie każdy mężczyzna by się na to zgodził. To fakt. Nigdy wcześniej nie myślałam o tym w ten sposób – jakoś logiczne było dla mnie, że on chce się leczyć. A przecież mógłby nie chcieć!!!  
Czasem nie chciał. Domowe mięsko na kanapki przyjęły się z łatwością. O poranną owsiankę, ryżankę czy też kaszę jaglaną ugotowaną na słodko (z jabłkami, rodzynkami, daktylami) musiałam stoczyć bitwę i wymyślać nowe strategie. Jadł przez dwa miesiące i… odechciało mu się. Trudno, poddałam się, kupiłam mu owsiany błonnik w tabletkach. Może zadziała podobnie? On tabletki łyka bez oporów, w przeciwieństwie do mnie – ja się dławię od samego patrzenia na wszelkie pigułki.
Kiedyś przepraszałam go przy okazji jakiejś jadłospisowej dyskusji, że mnie nerwy poniosły i nakrzyczałam na niego.
– Ciężko musi ci być skarbie – powiedziałam mu – z taką żoną-żandarmem, prawda?
– I to jeszcze jak! – zaczął się śmiać – Jesteś zupełnie jak żandarm pruski, mało brakuje, a mi zaczniesz po niemiecku rozkazy wydawać: Suppe essen, Fisch essen!

Już nie chce mi się go zmuszać, najważniejsze dla mnie, że zjada śniadanie przed pracą, ciepły, domowy obiad w porze obiadowej i jakąś lekką kolację po pracy.

A jakie to przyjemne, kiedy czasem zdarzy się, że dostaję w pracy sms „Właśnie zjadłem – zupa super smaczna kochanie ”

***

Nawiązując do poprzedniego wpisu: rzuciłam czekoladę! Hurra, już nie muszę jej jeść za każdym razem, gdy ją widzę! Tylko muszę uważać, żeby nie poczuć tego kuszącego zapachu, wtedy przegrywam… Ale i tak idę w dobrą stronę. Pracuję nad sobą i nad swoimi nawykami, nie tylko męża poganiam

W październiku całkowita liczba plemników: 100 tysięcy. Poszło w dół – takie są prawa fizjologii. Ale przynajmniej cały czas coś się produkuje. Byłam w grudniu u pewnej pani doktor leczącej ziołami – dostałam mieszankę ojca Klimuszki na płodność – piję trzy razy dziennie. Gorzkawe, bleeeeeee…  Ale się przyzwyczaiłam. Czego się nie zrobi, żeby się wyleczyć.

Był to grudniowy wieczór roku 2010, kiedy usłyszałam przeraźliwe miauczenie pod blokiem. Piętnaście stopni mrozu i śnieg na 15 cm. I w tym śniegu trzymiesięczny czarny kociak… Dookoła nikogo. Skąd tutaj?

Wpuściłam go do piwnicy i dałam coś do jedzenia, ale nadal wrzeszczał, trudno – wzięłam do mieszkania. Trzymany na kolanach uspokajał się.

Przygarnęłam nie wiedząc, jak zareaguje mąż. Cóż – zachwycony nie był. Zamknięte w łazience kociątko krzyczało z samotności, wpuszczone do pokoju – nadal domagało się uwagi i nie dawało nam spać. Pierwsze trzy noce były naprawdę trudne, ale wytrzymaliśmy, bo mój ukochany też nie miał serca wystawiać zwierzaka na mróz. Po wizycie u pani weterynarz okazało się, że to kotka. Szukaliśmy dla niej innego domu, ale nie udało się, w końcu bardzo się do niej przywiązaliśmy.

Potem rozpoznano u nas niepłodność. W maju 2011 trzeba było kicię wysterylizować, naprawdę było to dla mnie przykre. Przez chwilę myślałam o tym, żeby pozwolić jej się kocić, żeby mieć w domu coś „nowo narodzonego”, ale cóż bym zrobiła z następnymi kilkoma kociakami?

Po roku mąż zaczął na kotkę reagować alergicznie – serie po kilkanaście kichnięć, najczęściej przy zamiataniu, więc jeszcze łudziłam się, że to może być kurz, ale nie – testy wykazały sierść kocią (i psią). Trzeba było kicię oddać – zdrowie męża przecież najważniejsze. W tej sytuacji zgodzili się ją przygarnąć moi rodzice – za co bardzo im dziękuję, bo mogę moją „tygrysicę” widywać i wiem, że się jej dobrze wiedzie. Ona też dziękuje – po swojemu, przynosząc myszy, nornice i wróble…

************************

Niedługo minie rok od wizyty u dietetyczki – pora na podsumowanie. Z jej zaleceń nie posłuchałam tylko jednego – nie potrafię odmówić sobie czekolady – muszę zjeść 2 lub 3 kosteczki, to silniejsze ode mnie. Mieliśmy wyeliminować wieprzowinę i to się udało: cielęcina i wołowina, raz się zdarzył nawet królik. Mąż kategorycznie odmówił zjedzenia go, co mnie zdziwiło – króliki pamiętam z dzieciństwa – ojciec hodował, gdy były problemy z kupieniem mięsa i obiadowi z królika towarzyszyła duma i radość. Co było robić? Zamroziłam gotowe danie, by tydzień później podać znów na stół z komentarzem: „wyjątkowo smaczny wyszedł mi dziś ten kurczak”! A mąż przytaknął i  spałaszował całą swoją porcję

Kłamstwo w dobrej sprawie liczy się jako mniejsze zło, prawda?

Rosoły na cielęcych kościach i gospodarskich eko-kurczakach od cioci szwagra, wołowe gulasze i zrazy zawijane (zwane u nas roladami). Wędliny udało się baaardzo ograniczyć, z czego się naprawdę cieszę – nie częściej niż raz na tydzień pojawia się albo kiełbasa (wszak sezon grillowy nie mógłby się czasem bez niej obejść, choć lobbingowałam na rzecz cukinii, papryki i kukurydzy doprawionych do smaku sosem czosnkowym własnej roboty), albo wędlina na kanapce, albo parówka na śniadanie.  Kawał dobrej roboty!

A całkiem niedawno przypomniało mi się, że mięso wieprzowe reaguje krzyżowo z alergią na kocią sierść – czyli dobrze się stało, że trafiliśmy właśnie do tej pani dietetyk!

A ponieważ mamy taki rewelacyjny sukces w plemnikach, to trzeba pozbyć się tych moich objawów typu 8Y w pierwszej fazie cyklu i 6Y w fazie drugiej, które się pojawiają mniej więcej co trzy dni. Od dawna – jakieś cztery lata co najmniej… Nie ma co zrzucać na gluten, na nadżerkę – karta ma być zielona. Ale żeby nie było – śluz płodny mam piękny, rasowy wręcz – 10KL. Pani doktor przypuszcza, że mam bezobjawową infekcję (bezobjawową w sensie, że nie boli ani nie swędzi, bo oczywiście 8Y to JEST objaw w naprotechnologii) i potraktowała mnie antybiotykiem. Brałam go pilnie przez cały tydzień, dwa razy dziennie, dokładnie tak, jak mi kazała. Efekty były takie, że po dwóch dniach język spuchł, pokrył się białym nalotem, który kompletnie zaburzył mi smak, a po zakończeniu leczenia biały nalot pokrył się dodatkowo czarną warstwą… Jeszcze przez tydzień język bolał i straszył wyglądem, zanim wrócił do normy. Musiałam wszystko miksować, żeby się najeść. Nie dostałam za to swędzącej wysypki ani bólów brzucha, jak to zwykle miewałam po antybiotykach, chociaż jakaś pociecha. 8Y mam za to teraz prawie codziennie i to kilka razy… Czyli gorzej niż było… Jeśli to infekcja, to właśnie ją podhodowałam, dokarmiłam, czy w jakiś inny sposób zrobiłam jej dobrze. Cykl też mi się zepsuł – branie w antybiotyku w pierwszej fazie spowodowało, że dzień PEAK wypadł w… 27 dniu cyklu zamiast w 22 jak zazwyczaj!!!

Kiedy teraz myślę o antybiotykach, to cała się spinam i mówię: NIE! Nie chcę już antybiotyków. Od dietetyczki, której porady tak wiele nam pomogły, dostałam namiar na panią doktor zajmującą się ziołolecznictwem. Hm – zioła działają powoli, a ja już wiem, że powolniejsze działanie bardziej mojemu zdrowiu sprzyja. Wybrałam się na wizytę (chciałam też zaciągnąć męża, ale on stwierdził, że nie wierzy w zioła) i zostałam pozytywnie zaskoczona.

Wywiad był szczegółowy (np. czy po antybiotyku wydzielina zmieniła kolor). Pochwaliłam się, że mój tragiczny 10-dniowy PMS dzięki wspaniałemu leczeniu naprotechnologicznemu zmienił się na 4-dniowy całkiem znośny, ograniczony tylko do bólu piersi i jednego dnia z bardziej melancholijnym nastrojem. Ona spytała, gdzie odczuwam ten ból, a usłyszawszy, że po bokach i w stronę pach, stwierdziła, że to bardzo charakterystyczne, przyczyną jest za wysoki estradiol i zbyt długa pierwsza faza… Opadła mi szczęka… Kobieta wie takie rzeczy bez patrzenia na kartę i moje wyniki??? Tylko dlatego, że jej powiedziałam, w którym miejscu piersi mnie bolą? Wiem, że wysoki estradiol to większe zagrożenie nowotworem sutka i endometrium, ale w napro większy problem jest z pacjentkami, które mają estradiol za niski i jakoś nie zaproponowano mi leczenia obniżającego go. Dostałam mieszankę ziół, nawet niezła w smaku. Dwa zioła w kapsułkach i na noc ciepły okład z kropelki oleju rycynowego na podbrzusze. Olej ma wyleczyć zapalenie na szyjce. Niestety pani doktor podejrzewa chlamydiozę… Szok! przecież ja tylko z mężem i wcześniej nigdy nic… Okazuje się, że przy osłabionym układzie odpornościowym można złapać to świństwo na basenie, a bardzo często kiedyś korzystałam. Czekam z niepokojem na 10 lipca – wtedy się dowiem.

Leczenie, które zaczęłam – nie jest to już taka ścisła naprotechnologia, ale może pomóc. Wiem oczywiście, że zioła potrafią działać bardzo silnie i reagować z chemicznymi lekami. Ale ja już żadnych leków nie biorę – chyba, żeby liczyć witaminę D i suplementy.  Trochę się czuję nie fair wobec naprotechnolog – ale wiem, że skoro nie zadziałał jeden antybiotyk – dostałabym następny, a ja już naprawdę mam dosyć działań ubocznych. Nie mam żalu, że mi je przepisano, po prostu mój organizm reaguje opacznie. Na razie – zobaczę, czy ziołolecznictwo na mnie zadziała. Napiszę Wam o tym na pewno

Kilka tygodni temu znalazłam forum cudowny tata. Daje sporo do myślenia, również sporo sił do zmagania się z codziennością. Zainteresowanych męskimi problemami z płodnością – zachęcam do poczytania. Sama nie przeczytałam jeszcze wszystkich wpisów (kwestia czasu ) ale ogólnie miło mi się zrobiło, że wielu parom z czynnikiem męskim udało się wymknąć z klinik IVF i wyleczyć się n a p r a w d ę.

Wykorzystałam jak na razie jedną informację z forum – kupiłam mleczko pszczele. O tym, że produkty pszczele mogą być skuteczne w leczeniu niepłodności słyszałam już wcześniej, gdy zainteresowałam się TCM (tradycyjną medycyną chińską), wtedy zaczęliśmy stosować pyłek kwiatowy. Okazało się, że w moim zaprzyjaźnionym sklepie zielarskim (gdzie kupuję kwiat lipy, koper włoski i inne miłe dla mojego brzuszka herbatki) jest mleczko razem z pyłkiem w kapsułkach. Jeśli coś jest w kapsułce lub tabletce to mąż łyka bez żadnych oporów, więc kupiłam bez wahania.

Podczas Świąt Wielkanocnych były przemiłe rodzinne spotkania, a najbardziej podobały mi się dwie rzeczy: nikt mi nie składał życzeń z kategorii „no i w końcu tego dziecka”, a poza tym nabrałam wewnętrznego przekonania, że robię (zrobiłam) wszystko, co było w mojej mocy i że już więcej – uwaga! – robić nie ma potrzeby, mam kontynuować to, co zaczęłam. Tak jakby – odprężyłam się psychicznie, nie czuję się skupiona na WALCE O DZIECKO. Cieszę się, że mam męża i że jest coraz zdrowszy. Świetnie się razem bawimy całymi dniami (a także nocami ) i podoba mi się moje życie takie, jakie jest w tej chwili.

Wszyscy mówią: wyluzuj, bo psychika jest najważniejsza. Ale nie potrafiłam osiągnąć tego wcześniej. Martwiłam się o witaminy, mikroelementy, o liczbę plemników. Teraz o nic się nie martwię. Ale oczywiście starania trwają nadal.

Zaraz wyjmę z piekarnika szynkę, którą piekę po to, by nie kupować wędlin. A potem na jej miejsce powędruje kolejny chleb… Po piątej nieudanej próbie zarzekałam się wprawdzie, że więcej za chleb się nie wezmę, ale jest wiosna, drzewa kwitną i cały świat pachnie, a ja czuję się silna, więc nawet jak się nie uda, nie zepsuje mi humoru. A gdy chleb będzie się piekł – wycisnę sok z marchewki i pomarańczy.

papa, biegnę do kuchni

Wasza wyluzowana Ingloriel

Mężowi przy kontroli hormonów w październiku 2013 wyszło nieprawidłowo pewne badanie funkcji nerek, mianowicie kreatynina. Nigdy wcześniej nie miał badanej, jakoś nikomu nie przyszło to do głowy, ot – przypadek… Ale ponowne oznaczenie po miesiącu – znów taki wynik. Gdy w lutym nadal nic się ni zmieniło – wszczęłam alarm: za wysoki poziom przez cztery miesiące - to nie było przypadkowe.
 Jak bardzo „zły” był to wynik? Mowiąc najprościej – wyglądało tak, jak gdyby połowa miąższu nerek nie pracowała. Oczywiście z jedną nerką można żyć, ale jeśli druga zawiedzie?… Ma się spory kłopot. Koniecznie należało sprawę wyjaśnić, zwłaszcza, że wiadomo, iż aktywny metabolit witaminy D jest produkowany w nerkach, a my wciąż mamy niedobór. Może właśnie z tego powodu? Dodam, że nasza niezawodna naprotechnolog nakazała wykonać badania uzupełniające krwi i moczu, klirens z dobowej zbiórki (a fe! – no ale skoro trzeba…) oraz USG nerek.
Cudem udało nam się to zrobić w przeciągu jednego bardzo nerwowego tygodnia i okazało się, że… pacjent za mało płynów przyjmuje! 
A ja się dowiedziałam, że mąz wypija szklankę herbaty rano i drugą… wieczorem…

Taka trywialna przyczyna?!? Tak mała rzecz, że aż trudno uwierzyć! Ale przynajmniej mogłam odetchnąć: uff, znowu coś się wyjaśniło. Co za radość, że nie trzeba niczego wszczepiać ani wycinać… Okazuje się, że nie tylko jedzenie, ale też napoje są ważne. Po raz kolejny coś trzeba w życiu poprzestawiać, zmieniać nawyki, nauczyć się częściej w pracy robić przerwę na picie i chodzenie do toalety, co już właściwie we współczesnym świecie oznacza walkę z systemem, bo kierownik zgrzyta zębami…

Nawadniamy się oboje. Dzień zaczynamy od gotowania kawy zbożowej „Kujawianka” (wiem, że ma nieco glutenu, ale nie zauważylam u siebie żadnych negatywnych objawów - brzuch nie boli, karta CrMS bez zmian). W pracy mąż zjada 0,7l warzywnej gęstej zupy z termosu - zupy liczą się do bilansu płynów - i wypija dwie herbaty zwykłe, tzn. czarne. Po powrocie do domu dwie szklanki soku winogronowego „made in” teściowa lub ciepła woda z miodem, pod wieczór herbata ziołowa do kolacji. I tu szok! mój mąż dał się namówić na rumianek i kwiat lipy!! Kopru włoskiego niestety nie cierpi, a szkoda, bo przecież bardzo dobrze działa on na „brzuszkowe” problemy. Ja w pracy wypijam koper włoski i rooibos. Pychotka! Przed snem jego rarytas – herbata z cytrynką. W ten sposób osiągamy 2l płynów, jak zaleciła nasza pani doktor!
Kawę pijemy już tylko od święta, ale coraz rzadziej – po filiżance wpadam w baaaaardzo nieprzyjemną nerwowość i dygotanie . Odzwyczaiłam się po prostu. 

Wniosek z tej historii jest taki, że warto zrobić sobie komplet badań ogólnych, taki przegląd organizmu, nawet, jeśli coś pozornie nie jest związane z płodnością. Jestem przekonana, że ciągłe odwodnienie u męża mogłoby skutkować kamicą za jakiś czas, gdybyśmy „przypadkiem” tego nie odkryli.

Powiedziałam pewnej przemiłej Małgosi w Krakowie, że mam zapas energii na 10 lat, aby zdrowo gotować i cieszyć się życiem, jakkolwiek ono się dalej potoczy. Otóż nie minął miesiąc – a z mojej energii nic nie zostało. Nie chciało mi się gotować, siostrzeńcy zamiast jak zwykle zachwycać – drażnili mnie potwornie. Wszelkie moje działania wydawały mi się bez sensu, no i trapiły mnie myśli, że Panu Bogu chyba nie zależy na tym, żebyśmy to akurat MY mieli dziecko, przecież jesteśmy takimi nieznaczącymi osobami, pyłkami we wszechświecie…

Zapomniałam napisać w grudniowym wpisie, że na rekolekcjach parafialnych – u nas, nie w Krakowie – odnowiliśmy przysięgę małżeńską.
Na efekty nie trzeba było długo czekać – kłóciliśmy się o błahostki niemal co trzeci dzień, nigdy wcześniej nie zdarzało się to tak często.

Cykl mi się rozjechał tak, jak jeszcze nigdy: druga faza trwała 23 dni, w dniu P+17 to już nawet zaczęłam mieć nadzieję, że…
Ale się rozczarowałam. Oczywistym jest, że musiałam przegapić właściwy peak, bo w P+18 test ciążowy był ujemny, i jeszcze tego samego dnia pojawiło się krwawienie. Jak mogłam nie zauważyć objawów płodności?
Przez to dodatkowo jeszcze zwątpiłam w siebie, a przecież instruktorka chwaliła mnie podczas nauki modelu Creightona, że rzetelnie prowadzę obserwacje…

Wszystkie moje wysiłki na nic się zdają.

Ciemno, zimno i wiatr.
Niedzielne wieczory spędzałam na nasączaniu łzami mężowskiej koszuli…
Na szczęście wtedy on dodawał mi otuchy i pocieszał, jak umiał. I bez słowa zmywał wszystkie naczynia, kiedy nie miałam siły wstać z kanapy…

Na szczęście pod koniec miesiąca odwiedzili nas moi rodzice – zanim zdążyłam wyżalić się mamie, jak to wszystko mi źle idzie, ona zasypała mnie komplementami, że widać po nas, jak pozytywnie się zmieniamy i że bardzo cieszy ją sposób, w jaki sobie radzimy z naszą niepłodnością. Kiedy odjeżdżali – już wiedziałam, że w depresję nie wpadnę

Dziś, kiedy to piszę – znowu widzę, że moje starania mają sens, i wszystko wróciło do normy Humor mi dopisuje, a w powietrzu czuć przedwiośnie!

Wiedząc, że czeka nas „zarwany” weekend (daleka podróż, nowe znajomości, silne wzruszenia) postanowiliśmy wypocząć przed wyjazdem i zafundowaliśmy sobie tygodniowy urlop. Przydał się bardzo, bo na rekolekcjach przeżyć nie brakowało – ksiądz Krzysztof  trafiał prosto do serca, mówił dokładnie o moich problemach, popłakałam się przez to kilka razy… A i małżon raz (co najmniej raz, bo więcej nie przyuważyłam) otarł łzę…

Nocowaliśmy u sióstr, w domu, w którym odbywały się rekolekcje, dzięki czemu był czas na pogaduchy z innymi małżeństwami do późna w noc. Poznaliśmy różne pary – zaczynając od takich, które nie znają jeszcze naprotechnologii, poprzez takie jak my – zafascynowane jej skutecznością, aż po takie, którym po kilku latach leczenia nawet naprotechnologia nie była w stanie pomóc. Organizatorzy zadbali, żebyśmy wysłuchali historii  pewnego małżeństwa, które adoptowało dzieci, oraz drugiego – będącego rodziną zastępczą. To bardzo ważne, żeby pamiętać, że nawet jeśli nie z brzuszka – można dzieci mieć z serduszka Także i ja nadal mam tę opcję w rezerwie. Choć ostatnio im częściej wspominam o adopcji, tym sumienniej mąż pilnuje łykania tabletek, a zdarzało mu się „niechcący zapomnieć”.

Bardzo swobodnie mi było na rekolekcjach: niepłodna wśród niepłodnych. Otoczona miłością sióstr nazaretanek. Jedyne miejsce, w którym nie jestem „taka biedna bo nie mam dzieci” i „nie wymyślaj sobie diet, przecież nie jesteś gruba”. Można było poplotkować o skuteczności diety i o swoich doświadczeniach.

A najmocniejsze doświadczenie, jakie nam się tam przydarzyło – było to doświadczenie duchowe. Zawdzięczamy je Dominikowi, który podzielił się z nami relikwiami św. Charbela: olej o cudownych właściwościach, który wydobywa się z grobu pustelnika. Mój skarb i ja pomodliliśmy się i namaściliśmy sobie czoła znakiem Krzyża prosząc Chrystusa o uzdrowienie, jeśli taka jest Jego wola, przez wstawiennictwo świętego. Tuż przed zaśnięciem mąż powiedział, że czuje niezwykłe ciepło od dolnych żeber aż do bioder i dodał „będę uzdrowiony!” Po czym natychmiast smacznie zasnął, a ja przez dwie godziny wpatrywałam się w sufit i modliłam, żeby tak rzeczywiście się stało!!!

Wracałam do domu jak gdyby z innego świata. Gdyby można było w nim zostać… Ach, czemu nie mieszkamy bliżej Krakowa!

A pod koniec grudnia – wiadomo, są Święta… Poprosiłam w mojej rodzinie już dwa lata temu, żeby nie składać nam „dzieckowych” życzeń i to uszanowano. Ale mąż u swoich nie poprosił. Musiałam zatem przywoływać na twarz sztuczny uśmiech (och, jak bardzo był sztuczny!), kiedy wszyscy obowiązkowo życzyli mi „i w końcu tego dziecka”… Wiem, że właściwie to życzą mi dobrze, bo ja sama też go sobie życzę. Ale czułam się… przynaglana. Czułam, jakby podkreślali, że nie należę do grona rodziców. Ciągle jeszcze przez kolejny rok a czas mija…
Zacisnęłam zęby i przetrzymałam te kilka minut, a reszta świątecznych dni przebiegała naprawdę mile.

Stary rok żegnałam przepełniona nadzieją.

Ale również rzeczy miłe działy się w listopadzie: poszliśmy na zabawę andrzejkową! Od początku leczenia pierwsze nasze wyjście na tańce, wcześniej po prostu nie było nastroju. Przy stoliku męża kolega z podwórka, z jego żoną bardzo się lubimy – porozmawiać było o czym, a zespół grał świetnie. Jedzenie było – jak to na sali wiejskiej – pyszne i domowe. Kiedy wniesiono kotlety schabowe kolega podał je mężowi mówiąc, że nie ma smaczniejszego dania, a mój mąż odparł na to, że on „SCHABOWYCH NIE LUBI”!   8-O  Z wrażenia o mało nie spadłam z krzesła, dobrze wszak pamiętam, że na początku małżeństwa domagał się schabu w każdą niedzielę, a idealną żoną byłabym, gdybym przyrządzala je codziennie.  „Chyba się przesłyszałam, skarbie czy możesz powtórzyć?”
Mąż poprawił się, że trochę się przejęzyczył (uff! a już myślałam, że mi go ktoś podmienił ), nie tyle ich nie lubi, co nie są już jego ulubionym daniem, bo jemy w domu wiele innych smacznych rzeczy, jakich on w dzieciństwie nie jadł. Tak, tak, pamiętam, z jakim zdziwieniem powitał kalarepę na talerzu!
Wniosek z tego taki, że nasze gusta się zmieniają, gdy zmieniamy dietę, i tym optymistycznym akcentem zakończę listopadowy wpis!