Ja mam na imię Rafał, a ja jestem Kasia. Chcielibyśmy podzielić się z Wami historią naszej rodziny, historią tego, jak zostaliśmy rodzicami.

Kasia: “Od 2018 roku jesteśmy małżeństwem. Wyszłam za mąż mając 35 lat, a Rafał miał wówczas 36. Nie należeliśmy do najmłodszych par w okolicy, co potwierdza, że o rodzinie można myśleć w każdym wieku. Oboje zawsze pragnęliśmy założyć rodzinę i mieć dzieci. Od początku naszej wspólnej drogi zaczęliśmy starać się o realizację tych marzeń. Szybko jednak zrozumieliśmy, że droga do rodzicielstwa jest trudniejsza, niż nam się wydawało. Przeżyliśmy dwa bolesne poronienia, które są niezwykle trudnym doświadczeniem. Mamy teraz dwójkę naszych dzieci w niebie. Jest to o tyle ważne, że doświadczenie to rzutowało na nasze późniejsze decyzje. Każdy, kto doświadczył takiej straty wie, że konieczne jest, by przejść przez okres żałoby po nienarodzonym dziecku, żeby otworzyć serce na kolejne kroki.”

Rafał: “Chcielibyśmy podkreślić, że odrzuciliśmy in vitro z dwóch powodów: z powodu naszej wiary i kwestii etycznych oraz z powodów czysto biologicznych, o których rzadko się mówi”.

Kasia: “Mój lekarz ginekolog poinformował mnie, że po próbie inseminacji moje szanse na zajście w ciążę w sposób naturalny będą praktycznie zerowe, co było argumentem o którym wcześniej nie wiedziałam. Powiedziano nam, że przy obecnych parametrach płodnościowych zajście w ciążę bez in vitro graniczy z cudem. My jednak wierzymy w cuda i wiemy, że wszystko zależy od Taty na górze.”

Rafał: “Nasz znajomy ksiądz zasugerował nam, żebyśmy zainteresowali się naprotechnologią. To właśnie tam spotkaliśmy Panią Izabelę. Proces leczenia w naprotechnologii był czasem, który bardzo nas zjednoczył. Dzięki temu poznaliśmy swoje ciała i zrozumieliśmy wiele rzeczy na ich temat. Oboje mieliśmy niskie parametry płodności, dlatego zostaliśmy włączeni w proces leczenia. Byliśmy w tym wszystkim razem, wspierając się nawzajem i dzieląc swoje zmagania.”

Kasia: “Naprotechnologia to nie tylko ziołowe leczenie czy dieta. To kompleksowe podejście, które obejmuje różne metody, w tym farmakologię i zabiegi stosowane również w konwencjonalnym podejściu. Metoda ta jednak pozwala spojrzeć na sytuację w sposób całościowy, dzięki czemu leczenie nie jest fragmentaryczne i odbywa się z poszanowaniem dla obojga małżonków.”

Rafał: “Dzięki naprotechnologii mieliśmy poczucie, że robimy wszystko co w naszej mocy, by zwiększyć nasze szanse na rodzicielstwo. Równocześnie zdawaliśmy sobie sprawę, że nasze szanse są znikome. Stąd od czasu do czasu w naszych rozmowach pojawiał się temat adopcji. Temat ten pojawił się również na spotkaniu z Panią Izą i był to dla nas impuls, by zacząć działać. Zdecydowaliśmy się rozpocząć rozeznanie ośrodków adopcyjnych, czytaliśmy książki na temat adopcji i doświadczeń innych rodziców. Udało nam się także skontaktować z parami, które już przeszły przez ten proces. Na początku temat ten dyskutowaliśmy tylko we dwoje, ale kiedy podzieliliśmy się tym z najbliższymi spotkaliśmy się z dużą otwartością i wsparciem. Osobiście miałem wątpliwości, czy będę potrafił pokochać dziecko, które nie jest biologicznie moje. Do tej pory coś ściska mnie za serce, kiedy pomyślę, jak bardzo się myliłem”. Kasia również miała swoje wątpliwości – nie wiedziała, czego się bardziej boi: ryzyka utraty  kolejnego dziecka czy adopcji. Początkowo martwiliśmy się, czy damy radę, czy będziemy potrafili zaakceptować historię dziecka, które do nas trafi. Jednocześnie wiedzieliśmy, że wszystko jest w rękach Boga…

Kasia: “Nasze kontakty z ośrodkami adopcyjnymi miały różny przebieg. Ze względu na panującą pandemię, komunikacja ograniczała się głównie do kontaktów telefonicznych, które nie zawsze były zachęcające. Na początku napotkaliśmy opór ze strony ośrodków – po dłuższej rozmowie telefonicznej poproszono nas, byśmy spisali to wszystko jeszcze raz i przesłali mailem, informowano, że jesteśmy za starzy, że nie mamy szans na małe dziecko, że najwcześniej dostaniemy dziecko za 3 lata, że tak wyglądają procesy adopcyjne. Jednak dzięki rekomendacji znajomej pary, trafiliśmy do ośrodka w Nowym Sączu, gdzie przyjęto nas bardzo pozytywnie. Po wstępnych rozmowach i dostarczeniu dokumentacji zostaliśmy zaproszeni na spotkania indywidualne, a następnie warsztaty grupowe, które odbywały się co tydzień (piątek-sobota) przez około miesiąc. Był to dla nas cenny czas, ponieważ mogliśmy spotkać się z innymi osobami w podobnej sytuacji. Dowiedzieliśmy się, że w tym ośrodku corocznie odbywa się kilka takich kursów, przez które przechodzi kilkadziesiąt  par. Spotkania miały różny charakter, włączając w to sesje z psychoterapeutami i położnymi, podczas których poruszane były trudne tematy psychologiczne, pedagogiczne, biologiczne i inne. Celem tych spotkań było nie tylko dostarczenie nam istotnej wiedzy, ale również sprawdzenie naszej gotowości do przyjęcia dziecka.”

Rafał: “Spotkania w ośrodku z każdym kolejnym razem coraz bardziej nas przekonywały do tego, że chcemy zostać rodzicami adopcyjnymi. Szczególnie zapadło nam w pamięci, że adopcja może mieć dwa z źródła: brak lub nadmiar. Osoby starające się o  przyjęcie dziecka “z braku” najczęściej nie są gotowe do tego kroku. Pragną zaspokoić własne pragnienie dziecka, jednak kiedy dziecko się pojawia i nie spełnia ich oczekiwań często doznają rozczarowania. Z kolei pary, które decydują się na adopcję “z nadmiaru” pragną podzielić się tym, co mają z małym człowiekiem, mają zasoby zarówno fizyczne, jak i psychiczne, by zaspokoić potrzeby dziecka. Nie koncentrują się na własnych wyobrażeniach, ale na dziecku.  Po głębszym rozważeniu motywów w naszych sercach byliśmy zgodni, że chcemy podzielić się naszą miłością z dzieckiem. To właśnie ta miłość w nadmiarze dawała nam siłę do kontynuowania całego procesu. Istotne jest to, że dziecko, które zostało porzucone, nie powinno doświadczać kolejnych traum, dlatego ośrodek musi mieć pewność, że dziecko trafia w odpowiednie ręce, ręce osób, które są gotowe stworzyć mu bezpieczny i kochający dom. Po zakończeniu kursu przeszliśmy ocenę prowadzących i oczekiwaliśmy na kwalifikację. To był pierwszy etap procesu, który zwykle jest krótszy niż oczekiwanie na dziecko. Po kwalifikacji zostaliśmy wpisani do bazy danych osób oczekujących. Ważna jest świadomość, że to nie jest tak, że ośrodek szuka dziecka dla rodziców. Ośrodek szuka najlepszych rodziców dla dziecka. Nasze pragnienia i gotowość były brane pod uwagę, jednak to nie my wybieramy dziecko, ale to dobro dziecka jest na pierwszym planie. W naszym przypadku wyraziliśmy chęć przyjęcia dziecka, nie wskazaliśmy płci, docelowo rozmawialiśmy też o przyjęciu więcej niż jednego dziecka, również rodzeństwa. Jedynym ograniczeniem był dla nas wiek. Zwyczajnie nie czuliśmy się na siłach przyjąć dziecka w wieku, na przykład 13 lat.”

Kasia: “Dwa miesiące po przejściu przez kwalifikację, otrzymaliśmy telefon z ośrodka. To było bardzo dziwne uczucie – byłam tak zaskoczona, że kompletnie o nic nie zapytałam. Po prostu udaliśmy się na spotkanie do ośrodka , zupełnie nie wiedząc, co nas czeka. Zazwyczaj rodzice otrzymują kartę dziecka, potem mają czas, żeby się zastanowić, czy chcą poznać dziecko. W naszym przypadku dziecko, z którym mieliśmy się spotkać, było niedaleko i dostaliśmy możliwość zobaczenia go tego samego dnia. Dostaliśmy pół godziny, aby się przygotować, mogliśmy zrobić drobne zakupy, jak kocyk, czy pluszak, żeby poczuć, że nie idziemy z pustymi rękami na spotkanie.”

Rafał: “Chcę podkreślić, że doskonale pamiętam tamten dzień i wszystko, co się wydarzyło, ponieważ emocjonalnie było to dla mnie bardzo silne przeżycie. Pół godziny przed naszym pierwszym spotkaniem dowiedzieliśmy się, że synek ma cztery miesiące.”

Kasia: “Kiedy mama zastępcza przyprowadziła dzieciątko, byłam w szoku. Całkowicie nie wiedziałam, co mam robić, bo pojawił się przed nami tak mały bobas. Mama zastępcza zapytała, czy chcę potrzymać synka.  Zadała mi pytanie: Czy mama chce potrzymać synka? Na co ja w myślach: ,,Mama? Gdzie? Kto? Ja?” Wzięłam go na ręce, ale byłam w szoku i nie bardzo wiedziałam co mam robić. Zauważyłam, że chłopczyk patrzy na Rafała. Powiedziałam, że tata też chce go potrzymać i przekazałam mężowi. Pamiętam, jak w pewnym momencie bobasek zwymiotował na Rafała. Muszę przyznać, że Rafał jest człowiekiem pedantycznym, więc myślałam, że to koniec, ale zobaczyłam, jak patrzy na tego małego człowieka, a ten dzidziuś na niego. I poczułam spokój.”

Rafał: “Wiedzieliśmy, że pierwsze spotkanie może wyglądać różnie, zwłaszcza, że często dzieci są większe i świadome. My nie byliśmy przygotowani na tak małe dziecko. Jednak już w drodze powrotnej po tym pierwszym spotkaniu, z samochodu zadzwoniliśmy, żeby potwierdzić, że jesteśmy gotowi, że chcemy przyjąć synka. Po zadeklarowaniu naszej gotowości rozpoczęła się procedura preadopcji, która wymagała decyzji sądu. Jednak przez cały ten czas mieliśmy możliwość odwiedzania synka w rodzinie zastępczej. Kiedy małżonkowie oczekujący na dziecko naturalnie poczęte uczą się chodząc do szkoły rodzenia, my uczyliśmy się od rodziny zastępczej, jak opiekować się dzieckiem.”

Kasia: “Pewnego razu, odwiedzając synka w rodzinie zastępczej, mama zastępcza powiedziała do mnie, że modlili się o dobrych rodziców dla niego, na co ja odpowiedziałam, że my również modliliśmy się o to, żeby nas znalazł. Wierzymy głęboko, że te dwie modlitwy się spotkały. Po kilku wizytach w rodzinie zastępczej, sąd wydał orzeczenie, że możemy przystąpić do preadopcji, co oznaczało, że możemy zabrać synka do naszego domu. W drodze zatrzymaliśmy się na stacji paliw w Brzesku z płaczącym dzieckiem. Nowa sytuacja dla nas i nie za bardzo wiedzieliśmy, jak się zachować. Najpierw przewinęliśmy pieluszkę, ale nic to nie dało. Lulaliśmy i bujaliśmy, ale nic. Na koniec doszliśmy do wniosku, że chyba jest głodne, i jakoś udało nam się przygotować mu posiłek. Nagle okazało się, że jesteśmy w zupełnie innej rzeczywistości.”

Rafał: “Ostateczną rozprawę w sądzie mieliśmy wyznaczoną na koniec marca. Sędzia najpierw czytała opinie kuratora, a później nas pytała o synka: jak się nim opiekujemy, jakie dziecko ma przyzwyczajenia. To była swoista weryfikacja, aby upewnić się, że mówimy o tym samym dziecku i że mówimy prawdę. Pytali nas o kredyt, o mieszkanie, ale także o rodzinę i o to, co myślą bliscy na temat adopcji. Nasza rodzina pokochała naszego synka i to musiał usłyszeć sąd.”

Kasia: “W pewnym momencie sędzia zapytała Rafała, czy chciałby jeszcze coś dodać. Pomyślałam, co mąż może jeszcze chcieć powiedzieć, skoro ja już wszystko powiedziałam?! Widziałam, jak drga mu warga, i przez łzy powiedział, że synek chyba woli jego niż mnie. W pewnym sensie była to prawda. Ze mną spędzał może więcej czasu, ale na widok taty zawsze pojawiał się na jego buzi uśmiech”.

Rafał: “Po wyroku sądu wszystkie dokumenty trafiły do urzędu stanu cywilnego, gdzie nasz synek dostał nowy akt urodzenia, w którym widniejemy jako jego rodzice. Kończąc tę historię, chciałbym powiedzieć, że nasz synek niestety nie mógł dziś z nami przyjechać, bo jest chory. Natomiast dzieciątko, które przyjechało dziś z nami to nasz drugi synek,  tym razem urodzony naturalnie. Miesiąc po przybyciu do nas synka “z serduszka” dowiedzieliśmy się, że Kasia jest w ciąży. Było to dla nas ogromne zaskoczenie, znów nie byliśmy przygotowani, ale ogromnie się ucieszyliśmy. Wtedy pomyśleliśmy, że nasz synek będzie miał rodzeństwo. Teraz jest już starszym bratem.

Mówiłem wcześniej o wątpliwościach dotyczących adopcji i mojego zdumienia, czy będę w stanie pokochać dziecko, które nie jest ze mną spokrewnione. Gdy dowiedzieliśmy się, że Kasia jest w ciąży, zaczęły się kolejne wątpliwości. Czy będę w stanie pokochać kolejne dziecko tak mocno, jak kocham naszego pierwszego synka? Okazało się, że jestem w stanie. Znowu się myliłem.

Na koniec chcę powiedzieć, że w dalszym ciągu mamy kontakt z ośrodkiem adopcyjnym, który cały czas nas wspiera. Wiem także, że część par z naszego kursu zostało już szczęśliwymi rodzicami.

Chciałbym podkreślić, że mamy z żoną świadomość, że zostaliśmy obdarowani, że mamy dwa cuda w domu. Jest to olbrzymia radość, ale też odpowiedzialność. Wierzymy, że cuda powtarzają się każdego dnia. Gdy człowiek jest zmęczony, potargany, wypierzony, wystarczy jedno spojrzenie, by wszelkie chmury zniknęły. Polecamy rodzicielstwo, mimo że wymaga często rezygnacji z siebie. Jest to wymagająca droga, która jednak daje bardzo dużo radości. Każdy człowiek jest wartością i jak to powtarzała nasza opiekunka w ośrodku adopcyjnym – świadomość dziecięctwa Bożego, świadomość, że każdy z nas pochodzi od jednego Ojca, pomaga otworzyć się na drugiego człowieka, bez względu na to, jaka jest jego historia. Jesteśmy dozgonnie wdzięczni i modlimy się za wszystkie osoby, które stanęły na naszej drodze do rodzicielstwa – wszystkich pracujących w ośrodku adopcyjnym, rodziców zastępczych, rodzinę, przyjaciół i znajomych za ich świadectwa, lekarzy i pielęgniarki. Zachęcamy wszystkich do wspólnego rozeznawania w małżeństwie, czego się pragnie i czego pragnie Bóg.”

Kasia: “Chciałabym podzielić się jeszcze jednym spostrzeżeniem z kursu. W pewnym sensie, wszyscy jesteśmy adoptowani, jesteśmy przybranymi dziećmi Ojca w niebie. Pan Jezus był adoptowany, mając teściów mamy adoptowanych rodziców, a teściowe w pewnym sensie adoptują nas jako synów i córki. Miłość to wybór, to decyzja. Adopcja to po prostu otwarcie serca na drugiego człowieka i przyjęcie go do naszego życia każdego dnia, tak samo jak robimy to z innymi ludźmi, przyjmując ich do naszego serca.”

Rafał:  “A ilość miłości w życiu, gdy są dzieci, tylko rośnie.”

Serdeczne podziękowania dla Magdy za przepisanie świadectwa z nagrania

Zapraszamy kobiety i mężczyzn, pary doświadczające niepłodności oraz wszystkich zainteresowanych pogłębieniem swojej wiedzy na temat trudności prokreacyjnych.

Doświadczenie niepłodności to najczęściej bardzo bolesny i trudny czas w życiu pary marzącej o zostaniu rodzicami. Niejednokrotnie wiąże się ono z przeżywaniem comiesięcznych rozczarowań, poczuciem bycia niezrozumianym, odrzuconym, „wybrakowanym”, gorszym. Niepłodność wpływa na poczucie kobiecości i męskości, na życie intymne pary, na marzenia i plany, na poczucie spełnienia i radości. Przedłużające się starania o dziecko są dla małżonków czasem wielu niełatwych decyzji, poszukiwania przyczyn trudności, leczenia. By przejść drogę od niepłodności do spełnionego życia potrzebna jest fachowa pomoc zespołu specjalistów, rzetelna wiedza, dobre słowo i zrozumienie oraz mądre wspieranie nadziei na nowe życie. Tym wszystkim chcą się podzielić prelegenci podczas tej interdyscyplinarnej konferencji.

W ramach konferencji uczestnicy spotkania dostaną m.in. książkę wydawnictwa Znak pt. „Nadzieję na nowe życie – poradnik dla marzących o dziecku” poświęconą interdyscyplinarnemu ujęciu tematu niepłodności.

Konferencja jest finansowana przez Ministerstwo Zdrowia w ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2016-2020, organizowana przez Fundację Instytut Nadziei, przy współpracy z Uniwersytetem UKSW

CZEKAJĄC NA DZIECKO – JAK SOBIE PORADZIĆ Z WIELKIM CHCENIEM

Warsztaty to cykl 6 spotkań, które odbywają się raz w tygodniu w stałym gronie kobiet. Na każdym trzygodzinnym spotkaniu omawiane są ważne dla płodności tematy. Dzięki temu będziesz mogła przyjrzeć się temu, co może blokować Twoją płodność i zastanowić się, jak ją możesz wzmocnić i wesprzeć. W trakcie spotkań będziesz też miała okazję dowiedzieć się, jak sobie radzić z trudnym emocjami i sytuacjami związanymi z Twoim wielkim pragnieniem. Warsztaty są wsparciem psychologicznym, które warto potraktować, jak dobrze dobrany lek. Wspierając swoją psychikę – możesz wesprzeć swoje ciało, swoje zdrowie i swoją płodność.

Na pierwsze spotkanie zapraszam już 13 lutego 2014 w godzinach 18-21 na warszawską Sadybę przy ul. Okrężnej 31.Spotkania będą odbywały się w czwartki w następujących terminach: 13.02; 20.02; 27.02; 13.03; 20.03; 27.03.
Warunkiem zagwarantowania uczestnictwa w warsztatach jest zgłoszenie mailowe: info@wielkiechcenie.pl lub telefoniczne 506-46-51-66 oraz wpłata zaliczki. Spotkania rozpoczną się po zgłoszeniu odpowiedniej do pracy grupowej liczby uczestniczek.
Koszt uczestnictwa w warsztacie to 690 zł.

Więcej informacji na www.wielkiechcenie.pl
Zapraszam również na naszego Facebooka: https://www.facebook.com/wielkie.chcenie

Od ośmiu lat 15 października obchodzimy w Polsce jako Dzień Dziecka Utraconego. Dzień Ten jest poświęcony pamięci i modlitwie za zmarłe dzieci i ich rodziców. W wielu kościołach sprawowane są Eucharystie, odbywają się także zbiorowe pochówki.

• Warszawa Msza św. w intencji osieroconych rodziców odbędzie się w piątek 11 października 2013 r. o godz. 19.30 w Kościele O. Dominikanów na Służewiu.
• Częstochowa, Wieluń 15.10 godz. 17.15 Sanktuarium Świętego Józefa w Częstochowie  oraz  Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Wieluniu: msza św, różaniec, adoracja
• Gdańsk Msza św. i spotkanie w  sobotę 19 października 2013 roku o g. 15.00 w Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na gdańskiej Żabiance. Pl. Kar.S. Wyszyńskiego 1.
  http://stratadziecka.pl
• Katowice Obchody rozpocznie uroczysta Msza Święta w dniu 15 października br. o godzinie 18.00 w kościele pw. Św. Józefa w Katowicach Załężu
• Kędzierzyn-Koźle Uroczysta Msza Święta w intencji dzieci zmarłych i ich rodziców 15.10.2013r. godz. 19.00 Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny ul. Czerwińskiego 1 Kędzierzyn Koźle
• Koszęcin kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszęcinie wtorek 15 października br. godz. 17.15, różaniec i msza św. http://www.koszecin-nspj.pl/dzien-dziecka-utraconego
• Lublin Dzień Dziecka Utraconego Archikatedra Lubelska (ul.Królewska 10), 15 października (wtorek), o godz.19.00.
• Moszczanka (woj. opolskie) Dzień Dziecka Utraconego oraz modlitwa o uzdrowienie duszy i ciała w Moszczance – 18 październik 2013 roku, piątek
• Starogard Gdański Msza Św. dla Rodziców po stracie  w Dzień Dziecka Utraconego 15 października 2013 o godz. 19:30 w parafii pod wezwaniem Św. Wojciecha  w Starogardzie Gd.
• Suwałki 15 października: spotkanie o godzinie 16.30, w sali konferencyjnej Centrum Wspierania Organizacji Pozarządowych przy ul. Kościuszki 71. Po spotkaniu, o godz. 18.00, odbędzie się msza św. w Konkatedrze św. Aleksandra.  www.fundacjapromyk.pl
• Tczew 12.10.2013 sobota godz. 16.00 uroczysta msza św.w kościele dolnym parafii NMP Matki Kościoła w Tczewie
• Wrocław 15.10 kościół św. Antoniego przy ul. Kasprowicza we Wrocławiu, godz. 18.00 Różaniec w intencji rodziców przedwcześnie zmarłych dzieci oraz Msza św. o 18.30, po której rodziny dotknięte śmiercią dziecka otrzymają indywidualne błogosławieństwo.

Długą listę mszy św.  organizowanych w całym kraju i więcej szczegółów można znaleźć na stronie www.dlaczego.org.pl

Wraz z zona zaczelismy sie starac o dziecko okolo 2 lat temu. 
Starania zaowocowaly,ale niestety szybko zgasly, ponieslismy w tym czasie 2 straty. 
Pozwolcie ze nie bedziemy sie rozpisywac o szczegolach.
Byl to ciezki czas. Oboje z zona staralismy sie myslec pozytywnie ale byly chwile kiedy brakowalo nawet nadziei.
Ostatecznie Zona miala poddac sie zabiegowi laparoskopii, kiedy tuz przed terminem zabiegu stal sie cud – poczal sie Norbercik.

Chcialem sie z Wami podzielic faktem, ze przed poczeciem wzialem udzial w akcji „Podaruj roze Matce Boskiej” (http://siostrydominikanki.pl/index.php) po czym otrzymalem od siostr list wraz z zapewnieniem o modlitwie oraz, otrzymalem od siostr modlitwe za wstawiennictwo Marii Magdaleny Epstein z miejscem na intencje.., bez wahania to uzupelnilem i zaczalem sie modlic, bylo to niedlugo przed poczeciem naszego synka.
Musze rowniez dodac i polecic Wam pielgrzymowanie do Sanktuarium Bozego Milosierdzia do obrazu Pana Jezusa i grobu sw. Faustyny, warto tez przeczytac (powoli bo jest to dosc ciezka lektura) Dzienniczek Siostry Faustyny zeby zdac sobie sprawe z tego, jak blisko mamy Swieta i ten cudowny obraz..

Na zakonczenie chcialem sie podzielic rowniez fizyczna/praktyczna strona naszych przygotowan.
Jako ze nie jestesmy zwolennikami Naprotechnologii (ale szanujemy i doceniamy ludzi, ktorzy sie poswiecaja pomocy innym podążając tą metodą), my stosowalismy „ziolka” Bernardynow (zona) a ja Salfazin (ze spora dawka cynku). Do tego ja zaczalem aktywnie trenowac sport (silownia) oraz z zona staralismy sie aktywnie spedzac czas – jesli to bylo mozliwe. 
Mysle ze to tez mialo jakis pozytywny wplyw, dlatego chcialem sie z Wami podzielic.

Na zakonczenie chcialem podziekowac Siostrom Nazaretankom za modlitwe i to ze dzieki Nim moze dzialac tak wspaniale Duszpasterstwo jak Abraham i Sara, ks. Arturowi oraz wszystkim swieckim organizatorom duszpasterstwa i rekolekcji.

pozdrawiamy,
Piotrek, Aga i Norbercik

STOSOWANIE IMMUNOMODULACJI ŻYWIENIOWEJ W ALERGII, CHOROBACH
Z AUTOAGRESJI I DIETOZALEŻNYCH

Konferencja ma za zadanie przedstawić korzyści interdyscyplinarnego podejścia do zagadnienia choroby człowieka, w celu uzyskania lepszych efektów leczniczych prowadzonej farmakologii. Takie podejście do leczenia da wymierne efekty w postaci większej liczby wyleczonych, zadowolonych pacjentów.

Bożena Kropka dietetyk oraz promotor zdrowia, autorka poradnika „Pokonaj alergię” oraz programu „Sześć kroków wyjścia z alergii” – zaprasza zainteresowanych do skorzystania z wiedzy i doświadczenia praktyka, który od 13 lat stosuje immunomodulację żywieniową w ciężkich postaciach alergii, chorób z autoagresji oraz typowych chorób dietozależnych.

Termin: 24 listopada (sobota) 2012r

Koszt: 400zł

Miejsce spotkania: Etno Chata TOPOLEJ
ul. Wiejska 22a, 43-440 Goleszów Równia k/ Ustronia
www.topolej.pl

Więcej informacji

Zdiagnozowano u Ciebie alergię typu III. Rozpoczynasz dietę eliminacyjną?

Podstawowe zasady diety eliminacyjnej z rotacją.

Terapia żywieniowa alergii pokarmowej typu III polega na wyeliminowaniu z diety wszystkich produktów i składników, na które stwierdzono alergię. Stosowana dieta powinna jednocześnie spełniać wymogi diety eliminacyjnej i rotacyjnej. Podkreślić należy fakt, że to eliminacja produktów a nie rotacja stanowi element leczniczy diety.

Dieta eliminacyjna:

• polega na stałym lub okresowym wyłączeniu z jadłospisu produktu lub grupy produktów, na które stwierdzono alergię;
• eliminacji podlegają nie tylko konkretne produkty, na które stwierdzono alergię, ale również wszystkie produkty pochodne oraz te, które zawierają go w swoim składzie;
• wyjątek od zasady eliminacji wszystkich produktów, na które stwierdzono alergię stanowi sytuacja, w której nie ma możliwości odpowiedniego zbilansowania jadłospisu pod względem jego wartości odżywczej przy wykorzystaniu tylko dozwolonych do spożycia produktów. Grupę produktów dozwolonych do spożycia stanowią te, na które nie stwierdzono alergii. Konieczne jest wtedy wprowadzenie wybranych produktów z grupy produktów alergizujących. O wyborze wprowadzanych produktów decyduje dietetyk, kierując się ich wartością odżywczą, tym samym przydatnością w jadłospisie. Produkty te powinny być wprowadzane do diety ze ścisłym uwzględnieniem zasady rotacji;
• należy zwrócić uwagę na fakt, że usunięcie z diety danego produktu z jednej strony eliminuje możliwość wystąpienia objawów alergii, natomiast z drugiej pozbawia organizm ważnych, niezbędnych do jego prawidłowego funkcjonowania składników odżywczych. Stąd bardzo ważne jest odpowiednie zbilansowanie diety pod kątem wartości odżywczej. Szczególnie w przypadku, kiedy dieta jest stosowana przez kobiety ciężarne i kobiety karmiące. Jak również w przypadku zastosowania diety u dzieci;
• wyeliminowanie z codziennego spożycia produktów, które nie są podstawą codziennej diety, takich jak owoce morza, orzechy, czekolada, cytrusy, wydaje się stosunkowo proste. Trudniej wyeliminować produkt, który zgodnie z przyjęta tradycją stanowi podstawę codziennego spożycia lub jest bogatym źródłem podstawowych składników odżywczych (białka, tłuszcze, węglowodany) oraz witamin czy składników mineralnych. Do grupy takich ważnych dla odpowiedniego stanu odżywienia produktów zaliczamy produkty zbożowe, nabiał i produkty mleczne oraz jaja;
• ważne jest aby zbilansowaniem diety eliminacyjnej zajął się doświadczony dietetyk, ponieważ tylko prawidłowo ustalona dieta eliminacyjna nie stanowi zagrożenia dla zdrowia, nawet jeśli jest stosowana dłuższy czas. Odpowiednio zbilansowana dieta eliminacyjna nie stanowi również zagrożenia dla zdrowia kobiety ciężarnej czy karmiącej ani dla jej dziecka.

Dieta rotacyjna:

• produkty na które nie stwierdzono alergii powinny być spożywane w systemie rotacyjnym. Rotacji w diecie podlegają również produkty, na które stwierdzono alergię, a które zostały wprowadzone do jadłospisu, ze względu na konieczność odpowiedniego zbilansowania diety pod względem wartości odżywczej;
• produkty spożywcze z tej samej „rodziny” (grupy) mogą być spożywane tylko jednego dnia, ponowne spożycie tych produktów dozwolone jest dopiero po 3 dniach przerwy czyli dnia 4 i znowu tylko w jeden dzień;
• produkty z danej grupy należy spożywać tego samego dnia diety. Na przykład jaja powinny być spożywane w tym samym dniu co mięso drobiowe, a wołowina i cielęcina powinna być spożywana w tym samym dniu co mleko i jego przetwory;
• o przynależności produktów do „rodziny” (grupy) w przypadku produktów pochodzenia roślinnego decyduje ich pokrewieństwo botaniczne, a w przypadku produktów pochodzenia zwierzęcego ich przynależność zoologiczna. Na przykład do rodziny dyniowatych zaliczamy cukinię, dynię, melon, ogórki;
• stosowanie zasady rotacji w diecie eliminacyjnej redukuje ryzyko wystąpienia alergii na te produkty spożywcze, które były wcześniej dobrze tolerowane. Rotacyjne spożywanie produktów w diecie ma zapobiec przeciążeniu organizmu produktami spożywczymi, będącymi substytutami (zastępnikami) produktów alergizujących. Niestety często zdarza się, że zamiana produktów alergizujących na inne produkty (substytuty), może wywołać alergię na te właśnie, nowe produkty w diecie. Na przykład zastąpienie produktów z pszenicy tylko produktami kukurydzianymi może w ciągu kliku- kilkunastu tygodni wywołać alergię na kukurydzę i jej pochodne;
• w diecie rotacyjnej dopuszcza się codzienne stosowanie wody, herbaty (biała, czarna, czerwona, zielona) z wyjątkiem herbat owocowych, które można wypijać tylko w dniu, w którym dozwolone jest spożywanie owocu, z którego jest otrzymywana dana herbata;
• w diecie rotacyjnej dopuszcza się codzienne stosowanie soli, cukru, olejów roślinnych, masła klarowanego (masło pozbawione białka mleka) oraz margaryn roślinnych bezmlecznych (bez dodatku masła).

Dodatkowe zalecenia diety elimnacyjnej:

• składniki każdego posiłku powinny być ograniczone do możliwie jak najmniejszej ilości;
• ilość spożywanych produktów powinna być utrzymywana na niewielkim poziomie;
• należy zadbać o to, by spożywać jak najwięcej potraw przygotowywanych z produktów z upraw ekologicznych;
• należy unikać żywności wysokoprzetworzonej (zupy w proszku, ciasta w proszku) oraz gotowych potraw przygotowywanych przemysłowo (naleśniki, pizza, pierogi).

Powracanie do wprowadzania produktów alergizujących do codziennego spożycia:

• po dłuższym okresie eliminowania niektórych alergenów z diety układ immunologiczny może zacząć je lepiej tolerować. Dzieje się tak dzięki przyspieszeniu procesów odnowy morfologicznej i czynnościowej błony śluzowej przewodu pokarmowego, które są spowodowane odpowiednimi zmianami ilościowymi i jakościowymi w diecie;
• nie należy wprowadzać produktów alergizujących przed upływem zaleconego czasu eliminacji;
• nie należy wprowadzać produktów alergizujących w przypadku kobiet, które będąc na diecie eliminacyjnej zaszły w ciążę i w czasie kiedy karmią piersią. Podyktowane jest to zagrożeniem „przekazania” predyspozycji do alergii dziecku. W takim wypadku konieczne jest również stosowanie odpowiednio zbilansowanej diety eliminacyjnej, najlepiej pod opieką doświadczonego dietetyka;
• nowe, dotychczas alergizujące produkty powinny być wprowadzane stopniowo, kolejno i osobno;
• nowe, dotychczas alergizujące produkty powinny być wprowadzane również z uwzględnieniem zasady rotacji. Czyli dany produkt i produkty go zawierające wprowadzany jest do spożycia tylko w jeden dzień, następnie należy zrobić 3 dni przerwy w jego spożyciu.

Monika Frank – Dietetyk,

Instytut Mikroekologii w Poznaniu

W pytaniach, które do mnie dotarły można odnaleźć kilka typowych zagadnień.

Kobiety i mężczyźni

Część problemów wynikać może z różnic w sposobie reagowania kobiet i mężczyzn. Warto pamiętać o odmienności płci. Aby łatwiej sobie z nimi radzić można skupić się na poznaniu różnic i dostrzeżeniu, że jakkolwiek irytujące mogą one być, stanowią też bogactwo i potencjał, który możemy wykorzystać. Wiele z tych różnic przestaje być problemem w momencie, gdy współmałżonek jest ich świadom. Mąż znający reakcje swojej żony w różnych fazach cyklu menstruacyjnego, może wypracować sposób reagowania na jej zachowania, który będzie to uwzględniał, i w ten sposób uniknie wielu niepotrzebnych konfliktów. Żona znająca sposób myślenia swojego męża, może zacząć formułować swoje prośby w taki sposób, który będzie dla niego jasny i zrozumiały, unikając w ten sposób wielu nieporozumień. Jakkolwiek banalnie to brzmi – działa. Polecam lekturę w tym zakresie (niezwykle bogatą, powstało w ostatnich latach wiele książek na ten temat np. Dzikie serce. Tęsknoty męskiej duszy. J. Eldredge, Urzekająca, Odkrywanie tajemnicy kobiecej duszy. J. i S. Eldredge ).

Komunikacja: nie domyślaj się – zapytaj

Bardzo często okazuje się, że nieporozumienia wynikają z tego, że przypisujemy drugiej osobie myśli, emocje i motywacje, których ona nie ma. Zamiast się domyślać, co czuje druga osoba, lepiej porozmawiać i zapytać. Z drugiej strony, oczekiwanie, że ktoś się domyśli, jakie są nasze potrzeby, bardzo często naraża nas na frustrację. Znacznie skuteczniejsza bywa strategia mówienia wprost o swoich oczekiwaniach wobec innych osób.

Rozmowa może być najlepszym sposobem udzielenia wsparcia małżonkowi. Czasem nie wiemy, jak pomóc drugiej osobie. W takich sytuacjach warto po prostu o to zapytać.

Ważne byśmy poruszając trudne tematy pamiętali o kilku podstawowych zasadach. Po pierwsze nie oceniajmy drugiej osoby. Nawet jeśli chcemy coś skrytykować możemy to uczynić w sposób, który nie rani. Mówmy o swoich odczuciach i myślach związanych z czyimś zachowaniem. Taki komunikat będzie strawniejszy dla drugiej strony. Przykładowo, zamiast powiedzieć żonie, że “jest przewrażliwiona”, można powiedzieć: “nie rozumiem  twoich emocji i czuję się bezradny, bo nie wiem, jak  ci pomóc”. Zamiast powiedzieć mężowi: “nigdy nie mogę na  ciebie liczyć”, można powiedzieć: “oczekiwałam od  ciebie wsparcia i jest mi przykro, ponieważ go nie otrzymałam” (warto powiedzieć konkretnie o jaki rodzaj wsparcia chodzi). Innymi słowy: zaczynam od siebie i swoich odczuć, nie krytykuję osoby, lecz jej zachowanie, wskazuję na trudność, która wynika dla mnie z tego zachowania, unikam generalizacji (słów: nigdy, zawsze, nic, wszystko). Taki sposób komunikacji może pomóc uniknąć wielu niepotrzebnych kłótni i rozczarowań.

W celu poprawy wzajemnej komunikacji można wybrać się  na kursy komunikacji (np. prowadzone w diecezji krakowskiej Warsztaty Komunikacji Małżeńskiej (http://www.wdr.diecezja.krakow.pl/)

Poczucie własnej wartości

Kolejnym ważnym zagadnieniem jest powiązanie niepłodności z poczuciem własnej wartości, tak u kobiet jak i u mężczyzn. Często zdarza się, że osoba cierpiąca na niepłodność czuje się mniej wartościowa jako kobieta, czy mężczyzna. Może to rodzić trudności związane z poczuciem wstydu, i co za tym idzie, niechęć do poruszania tego bolesnego tematu lub nawet niechęć do podjęcia leczenia. Takie zachowanie może być trudne do zaakceptowania ze strony współmałżonka. Warto jednak zadbać o męża czy żonę  i dać do zrozumienia, że niepłodność nie odbiera mu/jej w naszych oczach wartości. Jeżeli problem jest głębszy i wynika z szerszego kontekstu trudności z samooceną – warto udać się do psychologa.

Trudności w relacji małżeńskiej

Małżonkowie mogą obwiniać się wzajemnie o zaistniały problem. Nie walczą z problemem, lecz ze sobą na wzajem. Osoba niepłodna może czuć się winna zaistnienia problemu lub obwiniana o jego zaistnienie

Niepłodność jest problemem wspólnym – problemem małżeństwa. Czasem jednak, postrzegana jest jako problem jednostki – tylko żony lub tylko męża. Jeżeli tak się dzieje, może to świadczyć o braku zaufania lub bliskości w małżeństwie.

Jeżeli osoba, u której zdiagnozowano niepłodność cierpi z powodu poczucia winy, warto by skupiła się na budowaniu bliskości emocjonalnej ze współmałżonkiem. Ważne jest, by mówić o swoim sposobie przeżywania tej sytuacji. Z drugiej strony uzyskanie od męża lub żony informacji na temat ich emocji, może często pomóc rozwiać nurtujące nas obawy.

Zdarza się, że osoba cierpiąca na niepłodność jest obwiniana przez rodzinę. Czasem współmałżonek może okazywać negatywne emocje. Tutaj też pierwszym krokiem do rozwiązania problemu jest szczera rozmowa i pogłębienie zrozumienia sytuacji.

Wiele osób doświadcza sytuacji, kiedy nieprzyjemne uwagi ze strony dalszej rodziny są popierane lub pomijane milczeniem przez zdrowego małżonka. Może to rodzić poczucie braku lojalności z jego strony. Takie zachowania mogą mieć miejsce, gdy ktoś pomimo założenia własnej rodziny, jest wciąż zależny emocjonalnie od rodziny pochodzenia. Taka osoba może doświadczać silnego konfliktu między lojalnością wobec współmałżonka i wobec rodziny

Jeżeli opisane tu trudności utrzymują się i poważnie zaburzają relację małżeńską, warto skorzystać z pomocy i zwrócić się do terapeuty małżeńskiego.

Trudności emocjonalne

Innym ważnym tematem są pojawiające sie czasem trudności emocjonalne, które wiążą się z decyzją o posiadaniu dzieci. Może zdarzyć się tak, że jednocześnie chcemy i nie chcemy mieć dziecka. Czasem (z bardzo wielu różnych powodów), pomimo deklarowanej chęci posiadania dziecka, ktoś zachowuje się tak, jakby jednak nie chciał tego pragnienia zrealizować. Nie jest to problem typowy dla niepłodności. Tego typu konflikty mogą się pojawiać w związku z bardzo wieloma aspektami naszego życia. Mamy tutaj do czynienia z konfliktem wewnętrznym, w którym jednocześnie pragniemy czegoś i boimy się tego. Bardzo często, osoba przeżywająca taki konflikt nie jest w pełni świadoma problemu i jej zachowanie może wydawać się irracjonalne (co z kolei stanowi źródło konfliktu z otoczeniem). Przykładem takiego zachowania może być jednoczesne staranie się o dziecko (przygotowywanie pokoju dla dziecka, leczenie hormonalne itp.) i unikanie współżycia. W takich sytuacjach najlepiej udać się po pomoc do psychoterapeuty.

* * *

Każdy z powyżej zasygnalizowanych problemów jest bardzo szeroki i może być rozpatrywany na wielu różnych poziomach. W tym miejscu zaledwie zasygnalizowane zostały pewne aspekty trudności, z jakimi możemy się spotkać w związku z niepłodnością. W indywidualnych sytuacjach możemy mieć do czynienia z rozmaitymi konfiguracjami tych i innych problemów. Zachęcam więc do zadawania pytań, które pozwolą lepiej zrozumieć trudności z jakimi się Państwo spotykają.

ZAPROSZENIE

Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich, Oddział Gdański
Towarzystwo Internistów Polskich, Oddział Gdański
Polskie Towarzystwo Lekarskie, Oddział Gdański
Komisja Etyki Okręgowej Izby Lekarskiej w Gdańsku

zapraszają na Konferencję

Etyka w leczeniu niepłodności

w dniu 27 października 2012 roku (sobota)
w auli im. prof. O. Narkiewicza w Primum Atheneum Gedanense Novum
Gdański Uniwersytet Medyczny Al. Zwycięstwa 41–42, wejœcie od ul. M. Skłodowskiej-Curie

PATRONAT KONFERENCJI

Metropolita Gdański - JE ks. abp Sławoj Leszek Głódź
Rektor Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego – JM prof. dr hab. n. med. Janusz Moryś

PROGRAM

9⁰⁰ – Msza św. koncelebrowana z okazji uroczystości patrona Służby Zdrowia w kościele M. B.  
Częstochowskiej przy ul. M. Skłodowskiej – Curie (Księża Pallotyni) – zaprasza      
Duszpasterz Służby Zdrowia ks. Dariusz Ławik

10⁰⁰ – Otwarcie Konferencji w auli im. prof. O. Narkiewicza w Atheneum Gedanense Novum GUM-
ed –  prof. Grażyna Świątecka

10^{10 –} 11⁰⁰ – Metody rozpoznawania płodności we współczesnej diagnostyce –             
Naprotechnologia – dr n. med. Aleksandra Kicińska, Gdańsk

11⁰⁰ – 11¹⁰ – Dyskusja

11¹⁰ – 11⁵⁰ - Etyczne aspekty metody rozrodu in vitro i naprotechnologii -
ks. dr hab. Piotr Kieniewicz, Katolicki Uniwersytet Lubelski

11⁵⁰ – 12⁰⁰ – Dyskusja

12⁰⁰ – 12³⁰ – Przerwa na kawę

12³⁰ – 13²⁰ - Naprotechnologia  a techniki wspomaganego rozrodu.
Doświadczenie własne. Dr n. med. Tadeusz Wasilewski, Białystok

13¹⁵ – 13⁴⁵ – Dyskusja i podsumowanie konferencji.

WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH SERDECZNIE ZAPRASZAMY

„I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje”
(Mt 18,5)

„Nowy DOM” to rekolekcje dla małżeństw pragnących adoptować dziecko, zostać rodziną zastępczą lub utworzyć rodzinny dom dziecka:

Rekolekcje „Nowy DOM”

• to czas modlitwy o rozeznanie powołania do rodzicielstwa adopcyjnego i zastępczego,
• to czas odpowiedzi na pytania, wątpliwości i obawy związane z przyjęciem „obcego” dziecka,
• to czas rozmowy z innymi kandydatami na rodziców zastępczych o motywach, pragnieniach i oczekiwaniach,
• to czas radosnego umacniania decyzji dzięki świadectwu rodzin adopcyjnych i zastępczych,
• to czas dialogu małżonków o „Nowym Domu”.

Rekolekcje prowadzi o. Mariusz Ratajczyk – Pasjonista
oraz małżeństwa z Domowego Kościoła, które są rodzinami adopcyjnymi i zastępczymi.

Rekolekcje odbędą się w dniach 24-28 października 2012 r. w Częstochowie
Zgłoszenia przyjmują: Kasia i Robert Łukomscy, Tel. 608 047 767, e-mail szychkat@o2.pl

Więcej informacji